Stap 1

Het was onvermijdelijk: een huilafscheid op Schiphol. Hoewel ik een heel klein beetje hoop had dat het toch zou lukken om mijn afscheid zonder tranen te laten verlopen, zat dat er gewoon niet in. Ik zette mijn tas even neer, draaide me om en zag mijn vriendinnen staan. Allemaal met een blik in hun ogen van: ze gaat weg, ze gaat echt weg. En toen dacht ik: wow. Ik ga weg. Ik ga echt weg. Toen ik daarna naar mijn moeder, vader en zusje keek en van al die mensen van wie ik houd één voor één afscheid moest nemen, kon ik het niet meer inhouden. Ik ging echt weg.

 

Eenmaal door de douane heen zwaaide ik nog één keer, nam diep adem en begon te lopen. Eerst wat cadeau’s kopen voor mijn familieleden en vrienden in Johannesburg en Durban en daarna door naar gate D2. Ik had nog een vol uur voordat mijn vliegtuig begon met boarden: geen haast. Helaas bleek gate D2 aan een kant van Schiphol te zitten waarvan ik niet eens wist dat het bestond. Ver, ver weg, in elk geval. Onderweg moest ik door een securitycheck– laptop uit de tas, laptop in de tas, metaaldetector, paspoort laten zien – en daarna in de rij voor nog een douanecontrole. Toen begon het gestress pas echt. Mijn vliegtuig was al aan het boarden en de rij waarin ik stond ging een hoek om. Het kon toch niet serieus zo zijn dat ik mijn allereerste vlucht van deze Wereldreis zou missen! Dat meen je toch niet! Als het volwassen, zelfstandige vrouw die ik ben, belde ik meteen mijn moeder en die wist precies wat te zeggen. Er kwam beweging in de rij en toen ik eenmaal de douane door was rende ik naar de gate. Vijf minuten later en hij zou gesloten zijn geweest. Een goed begin is het halve werk.

 

Onderweg naar Heathrow ging het stressen verder. Ik zou zo snel als ik kon mijn backpack moeten zien terug te krijgen, met een metro van Terminal 5 naar Terminal 3 reizen, inchecken en de gate zoeken. Ik las dertig keer de aanwijzingen van Heathrow Airport door en probeerde kalm te blijven. Natuurlijk verliep alles vlekkeloos. Mijn backpack arriveerde als een van de eerste bagagestukken van mijn reis, ik vond meteen de metrostation, stapte in de juiste metro en kwam zonder problemen aan bij Terminal 3, waar ik incheckte bij Virgin Airlines en op zoek ging naar de gate. Ik had zelfs zoveel tijd over dat ik bij Starbucks een Caramel Frappucino kocht en een broodje at. Ideaal niet waar?

 

De vlucht was prima. Ik heb het zilveren boek waarvan mijn vriendinnen allemaal enkele bladzijdes hebben gevuld met tranen in mijn ogen gelezen, evenals de lieve brieven van mijn tante Sisa en zusje Sonya en ik heb geschreven in het prachtige dagboek die mijn moeder me heeft gegeven. Daarna heb ik me proberen te ontspannen en erbij stil te staan dat ik onderweg was. Dat ik de eerste stap van mijn wereldreis had gezet.