Memory Lane

Op 10 december zou ik van Johannesburg naar Durban vliegen en dan naar Uvongo worden gereden. Mijn eerste bezoek aan Uvongo was toen ik nog niet eens geboren was en totdat we naar Nederland verhuisden brachten we er veel zonnige dagen door. Ik was benieuwd of ik van alles zou herkennen en keek er ook naar uit om mijn oom en tante weer te zien.

Mijn geplande vlucht werd een paar weken geleden geannuleerd en ik was op die van een uur later gezet, prima, mee te leven. Degenen van jullie die mij een beetje kennen weten dat ik graag dingen geregeld heb. Ik zou door Sven’s chauffeur naar het vliegveld worden gebracht en Kulula (vliegtuigmaatschappij) raadde mij aan om er 90 minuten van te voren te zijn. Dus daar maakte ik 105 minuten van… just to be sure. Het Zuid-Afrikaanse way of life had helaas geen zin om zich aan mijn planning te houden. Mijn chauffeur kwam een uur te laat en na gestresst mijn backpack in de bakkie (open laadbak van een soort auto hier) te hebben gegooid, raceten we naar het vliegveld. Uiteindelijk bleek dat ik nog net op tijd was om in te checken, want de deadline was officieel 30 minuten. Alleen was mijn vlucht driedubbel overboekt en was er geen plek meer voor mij… Ik werd op de volgende vlucht gezet en kreeg van Kulula vluchtbonnen t.w.v. 500 rand – 40 euro. Dat houdt in dat ik waarschijnlijk na 10 januari nog ergens naartoe ga reizen binnen Zuid-Afrika.

 

Eindelijk in Durban aangekomen werd ik door mijn oom en tante begroet. We begonnen meteen aan de 1,5 uur naar Uvongo, maar kwamen onderweg in een tropische regenstorm te zitten. We konden de weg niet meer zien, zo erg was het. En toen we bij het huis aankwamen bleek er geen elektriciteit te zijn en ook geen water. Niet echt een warme welkom dus, maar het werd beter. ’s Ochtends was er alweer elektriciteit en ’s avonds water.

            De volgende dagen werd ik overal naartoe gereden, want ze wilden mij alles laten zien. De stranden waar ik als kind had gespeeld, de mooie omgeving, de plek waar mijn oom en tante een nieuw huis aan het bouwen zijn, de winkeltjes. Alles… Ik ging overal mee naartoe en ik vond het leuk, maar het enige waar ik echt zin in had was schrijven. In Johannesburg begon het al een beetje, maar in Uvongo kon ik niet meer ophouden. Na maanden alleen maar hier en daar een stukje te hebben geschreven, lukte het opeens weer. De ene bladzijde na de andere… Niets maakt me gelukkiger.

 

En op de 13^e vertrok ik alweer naar Durban. Met mijn oom en tante ging ik eerst naar uShaka Seaworld, waar we drie miljoen prachtige vissen bekeken en extra aandacht voor de dolfijnen hadden. En daarna door naar Manor Drive 68 in Manor Gardens! Hannah en haar ouders stonden buiten al te wachten en ik voelde meteen dat er niets was veranderd. Na 10 jaren voel ik mij hier nog altijd helemaal thuis en dat is een heerlijk gevoel op zo een reis. Ik weet waar alles staat, hoe alles werkt en dat ik vooral zelf moet doen en laten waar ik zin in heb. Met Hannah voelt het ook alsof er niets is veranderd. Er is veel gebeurd sinds ik ben verhuisd, maar de vriendschap is er nog altijd. Hannah is de enige vriendin die ik al 18 jaar ken en dat is bijzonder. Misschien is het daarom dat als wij na jaren elkaar niet te hebben gezien meteen verder kunnen van waar we waren gebleven.

 

De eerste avond brachten we door met naar oude home video’s kijken. Eerste, tweede, derde en vierde verjaardagen: het gooien van cadeaus, het niet uitblazen van kaarsen, het stoppen van voeten in taart. Bezoeken aan the Animal Farm: gebeten worden door eenden, eten naar geiten gooien, koeien hartaanvallen bezorgen door keihard te gillen. Dagen op het strand: zandkastelen bouwen, spelen in de golven, heel veel zonnebrand. Ik herinnerde veel dingen niet, maar sommigen ook wel. A walk down Memory Lane.

            De volgende dag ging de wandeling verder. Na het strand reden Hannah en Brigitte, haar moeder, mij naar mijn oude huis. Het blijkt te koop te staan, dus als we geluk hebben kunnen we er binnenkort even in. Er is veel veranderd: de buitenkant is geel geverfd, er staat een nieuwe hek en mijn fantastische klimboom is omgehakt. Maar ik herken het nog!

 

De oude Durban is er dus nog steeds en Hannah heeft beloofd mij een nieuwe Durban te laten zien. Blijkbaar kun je hier ook die-hard uitgaan en ik ben benieuwd! Zou het een beetje hetzelfde zijn als in Nederland? Ook gaat haar vriend Jake mij een beetje leren surfen, altijd leuk, en ben ik gisteren begonnen met leren koken: chicken curry. Dad: I will make it for you in Cape Town. Mam: voor jou maak ik het in New York. Tegen de tijd dat ik weer in Nederland kom, heb ik het vast onder de knie..

 

Ik heb het hier echt, echt, echt, naar mijn zin!

 

P.S. Foto’s can be found on: http://picasaweb.google.nl/sarafina.suransky