Better late then never

Vooruit, ik begrijp dat het onvergeeflijk is dat ik zo lang heb gedaan over mijn volgende blog schrijven. Tweeëntwintig dagen om precies te zijn; best wel schandalig. Maar ik heb er meerdere goede redenen voor! De zon schijnt hier heel erg vaak, Sonya en ik hadden het in Kaapstad druk met winkelen, mijn neefjes en nichtje hadden heel veel energie, zwembaden en het strand zijn geen plek voor een laptop, Hannah heeft net haar learnersrijbewijs en is geobsedeerd met overal en nergens naartoe rijden, ik moet allerlei oude Durbanse vrienden – die ik me niet herinner… – leren kennen, seizoen 5 van Grey’s Anatomy is hier net begonnen én ze hebben het Grey’s Anatomy bordspel in huis. Dus het is heel begrijpelijk dat ik nu pas schrijf!

 

In Kaapstad heb ik het nog erg naar mijn zin gehad. Mijn alone time opgeven ging prima en het was leuk om samen met mijn vader, Sonya en Justin allerlei vrienden en familie op te zoeken. We zijn vaak erg lekker uit eten geweest en samen met mijn vader en Justin hebben we op een avond in de uitgaansstraat gezocht naar een cocktailbar. Zonder succes trouwens: we zijn uiteindelijk in een Ierse pub beland waar een Jazz-avond werd gehouden. Ook heb ik in Kaapstad een kortstondig maar erg gezellige hereniging gehad met onze eigen Lucas Brouwers! Het was een beetje vreemd om hem in Kaapstad te zien – heel erg leuk, maar toch een beetje vreemd. Zuid-Afrika is voor mij een heel ander wereld dan Nederland en het was vaag om iemand uit mijn Nederlandse leven opeens in mijn Zuid-Afrikaanse leven te hebben. Maar het was zo leuk om hem weer te spreken! We hebben geluncht in New Port en gepraat over hoe goed Zuid-Afrika ons beviel. Erg goed!

 Diezelfde dag zou ik – mamma schrik niet! – uit een vliegtuig horen te springen. Helaas werden Justin en ik een uur van te voren teleurgesteld: het skydiven werd afgezegd in verband met slecht weer – verdomme. Maar ik geef niet op! We zullen zien wat North Carolina te bieden heeft…

 

Na nogmaals afscheid te hebben genomen van Sonya en mijn vader – gelukkig een veel minder dramatische dan die op Schiphol – verhuisde ik mijn backpack & co naar mijn nicht Nicole’s huis. Mijn neefjes en nichtje waren door het dolle heen dat ik bij hen bleef logeren. De dagen daarna waren gevuld met ijsjes eten op het strand, van glijbanen afglijden in het park, tekeningen van vrolijke huizen maken, leren Wii te spelen, luisteren naar een zingende paarse Dinosaurus genaamd Barney en heel veel dubbel liggen. Het enige wat minder leuk was, was het slaapgebrek… Dus in Durban heb ik wel eerst even wat slaap ingehaald.

 

Ik ben inderdaad weer terug in Durban en het lijkt alsof ik het hier alleen maar meer naar mijn zin krijg. De eerste dagen was het wat bewolkt, dus Hannah en ik konden zonder schuldgevoelens films huren en popcorn eten. Ik genoot zeker van het luie niksen binnenshuis, maar toen de zon eergisteren weer begon te schijnen raceten we meteen naar het strand. Ik voel nu al dat ik de golven ga missen als ik éénmaal in de VS ben.

 

Gisteren besloten Hannah en ik om weer uit te gaan. We spraken af met een vrienden van haar, Siphindile, en aangezien er bij Joe Cool’s een beach party was, wisten we precies waar we heen gingen. We hadden de dresscode een beetje genegeerd, maar binnen kreeg ik van een aardige barman een kleurrijke Hawaï bloemenketting en vond ik voor Hannah een roodgloeiend armbandding. Overal zaten gevulde kinderbadjes (oh jee) en hingen bloemenslingers. En aangezien het aan het strand ligt, was de Beach sfeer compleet.

            Nou spreken we in Nederland over diehard uitgaan, maar vertrouw me, hier zijn ze past echt diehard. In plaats van rond elf uur van huis te vertrekken – zoals mijn vriendinnen en ik in Utrecht doen – vertrekken ze hier al rond negen uur. (De motivatie hiervoor is waarschijnlijk het two for one special dat van 9 tot 11 geldt.) Maar ondanks dat ze al om negen uur beginnen met dansen, lukt het ze toch om tot vier (en soms zelfs vijf!!) uur door te gaan… That’s what I call diehard.

Helaas werden Sippie en haar andere vriendinnen onderweg naar Joe’s afgeleid en stonden Hannah en ik alleen voor. Maar niet voor lang, we hebben ons heel erg prima vermaakt met twee leuke Zuid-Afrikaanse jongens. Het was een heerlijke avond, met fantastische muziek en heel veel gedans. En gisternacht en vandaag alleen maar nagenieten.

 

Over precies een week vertrek ik naar het koude New York City. Een compleet ander deel van mijn reis gaat beginnen en ik vind het best heel erg jammer om Zuid-Afrika en vooral Durban nu al achter me te laten. Maar ik weet dat ik het in de VS ook heel erg naar mijn zin ga krijgen. New York herontdekken, tijd doorbrengen met mijn broers en Brie, MAITE VAN RINSUM WEER ZIEN!! Maar eerst nog een week van Durban en Hannah genieten. Morgen ga ik Go Kart Racing… hmm? Waarom niet?

Rust, stilte en karaoke

Na twee hectische dagen te hebben doorgebracht met mijn vader, zusje en Justin in Kaapstad – van hot naar her rennen om alle familie en vrienden te zien – was ik opeens, helemaal, alleen! Voor meer dan een week was het appartement van mij, alléén van mij. Voor meer dan een week zou ik zelf précies mogen beslissen wat ik wilde doen en wanneer en voor hoe lang. En dit gaat vreselijk egoïstisch klinken: maar een hele week lang zou ik ook lekker met niemand rekening hoeven te houden. Ik heb ontzettend genoten van de mensen waarmee ik de afgelopen weken mijn tijd heb doorgebracht, maar ik zou liegen als ik zei dat ik niet uitkeek naar even alleen zijn. Mijn reis heeft veel te maken met zelfstandigheid: in mijn eentje steden leren kennen en doen waar ík zin in heb. Nu had ik daar écht te tijd, rust en stilte voor.

 

Ondertussen is er nu precies een week voorbij en ik heb er ontzettend van genoten. Elke ochtend ben ik – hmm? – belachelijk vroeg wakker geworden, maar voel ik me wel telkens uitgeslapen. Even ontbijten, een beetje schrijven, mijn boek en iPod meenemen voor een wandeling langs de kust, een poos lezen op het bankje dat vorig jaar tot die van Mait en mij is gedoopt, teruglopen, lunchen en vervolgens de rest van de middag – met uitzicht op zee… – schrijven. Het meest bijzondere wat deze week mij heeft gegeven, is tijd om te schrijven. Ik kon niet worden afgeleid door mijn vaders vele (en vele) plannen, door Sonya’s overtuigende laten-we-gaan-winkelen-want…-betogen, door allerlei oude kennissen die we simpelweg nog moeten bezoeken voor we vertrekken, omdat de wereld anders zal vergaan. Geen afleiding en alle rust, stilte en tijd van de wereld.

            Eergisteren rekende ik uit dat ik in de zomer van 2006 ben begonnen aan mijn roman Vandaag gaat de zon niet onder. Dat betekent dat ik er dus al meer dan twee jaar aan schrijf. Natuurlijk ben ik vaak onderbroken door tijdgebrek, heb ik meer aandacht aan mijn reeks korte verhalen besteedt en heb ik een poos gedacht dat ik het nooit zou uitschrijven. Maar dat had ik gelukkig mis, want eergisteren heb ik het eindelijk uitgeschreven! 153 bladzijdes en ik ben zo blij met ze. Ik vind het fantastisch om mijn ideeën over een verhaal langzaam tot leven te zien komen en er is niets leuker dan het slot schrijven dat je al vanaf bladzijde één in gedachten had. Het heeft ook iets sombers, afscheid nemen van iets waar je zo vertrouwd mee bent geworden, maar ik weet dat het niet lang zal duren totdat ik aan iets nieuws begin.

 

Natuurlijk heb ik niet al mijn tijd doorgebracht met schrijven. Ik heb bij mijn oom en tante van een fantastisch sjabbatdiner genoten. Ik heb in het winkelcentrum teveel geld uitgegeven… woops. Ik heb Green Point verkend en heb bij meerdere kleine cafés een cappuccino gedronken en een muffin gegeten terwijl ik een boek las. Kortom: genieten.

 

Alleen zijn kan heerlijk zijn, maar niet met oudejaarsavond. Gelukkig ben ik uitgenodigd door goede vrienden van de familie: the Jansens. Ze hebben een dochter, Sarah-Jane die een jaar jonger dan mij is en ik heb het altijd al erg goed met haar kunnen vinden.

            De avond begon met uit eten gaan in een best chic hotel, samen met the Jansens en een aantal andere van hun familieleden. Aan de ‘jongere’ kant van de tafel zat ik met Sarah-Jane, haar twee nichten en haar twee neven. Ze bleken allemaal heel erg grappig te zijn en ik heb de hele avondmaal gelachen. Rond 23:25 was het hoog tijd om te vertrekken, want we moesten nog een eindje rijden om bij het nieuwjaarsfeest van hun oudere nicht te komen. We namen afscheid van de ouders en reden, misschien iets sneller dan toegestaan, naar haar huis. Daar werd ik voorgesteld aan nog veel meer neven en nichten en een paar ooms en tantes. We waren nog net op tijd om 2008 in 2009 te zien veranderen. En om mee te doen met het karaoke… Op de muur was een groot beeld met clips en songteksten geprojecteerd en omstebeurt zong iedereen iets. Sarah-Jane en ik stortten ons er natuurlijk helemaal in en zongen twee liedjes van Grease en Superstar, van Jamelia. Daarna werd er nog gedanst en veel gepraat en gelachen. Het was een hele gezellige avond en een vrolijke begin van 2009.

 

Ik heb nog twee dagen totdat mijn lieve gezinnetje terugkeert van hun reis en ik het appartement opnieuw moet leren delen. En hoewel ik ontzettend genoten heb van al mijn alone time, rust en stilte, kijk ik ondertussen ook weer uit naar hun vele plannen en overhaaltechnieken.