Kodak Moments

Ondertussen ben ik al vier maanden onderweg. En in die vier maanden heb ik veel steden bezocht, veel mensen ontmoet, veel mensen beter leren kennen, veel verschillende werelden gezien en vooral ontzettend veel plezier gehad.

Voor mijn vertrek kreeg ik van mijn ouders een pré-verjaardagscadeau: een camera. Ik was er ontzettend blij mee en ook erg benieuwd naar de foto’s die ik met dit camera zou maken. Maar ik maakte me ook een beetje zorgen. Op vakanties en uitjes met familie namen mijn ouders meestal de foto’s,  op feestjes en zomervakanties met vriendinnen had minstens één van de meisjes altijd wel een camera bij zich en als ik op een schoolreis of dergelijk ging, kon iemand anders mij altijd achteraf hun foto’s sturen. Het kwam zelden voor dat ik zelf de foto’s nam. Ik besefte dat aangezien dit mijn wereldreis is en ik bovendien alleen reis, het verstandig zou zijn om ermee te beginnen.

Ik heb mijn uiterste best gedaan om zoveel mogelijk van mijn reis vast te leggen met mijn camera en volgens mij is dat het aan het lukken is:

Johannesburg, Zuid-Afrika

Uvongo, Zuid-Afrika

Durban, Zuid-Afrika

Kaapstad, Zuid-Afrika

Manhattan, New York

Boynton Beach, Florida

Rock Hill, South Carolina

Los Angeles, California

Catalina Island, California

 Het nemen van foto’s lukt mij zelfs zo goed dat mijn picasawebsite sinds vanochtend officieel vol is en ik een nieuwe heb moeten aanmaken. Naast www.picasaweb.google.nl/sarafina.suransky bestaat er nu ook een www.picasaweb.google.nl/sarafina.suransky2. Hopelijk heb ik hierop genoeg ruimte voor de laatste deel van mijn wereldreis: Australië…

Catalina Island Camp

Los Angeles was één en al luxe en gemak, erg leuk, maar het was tijd voor iets anders. Iets compleet anders. ’s Ochtends vroeg werden we afgezet in de haven van Marina del Rey, waar we de ferry zouden nemen naar Catalina Island.

 

Mijn broer Sasha is bevriend met een van de kampleiders van CELP, een organisatie dat gericht is op milieubewustmaking en marinebiologie. Basisscholen en middelbare scholen komen er naartoe om over de natuur en met name over de zee te leren. Ook zijn er regelmatig vrijwilligers te vinden van verschillende universiteiten. Het weekend dat wij er waren, waren er geen scholen, maar was er wel de eerste dag nog een grote groep studenten en natuurlijk de andere medewerkers.

Lissa, mijn broers vriendin, werkt al een aantal seizoenen bij de Catalina Island Camp en tijdens deze seizoenen woont ze ook op het eiland. Ongeveer vier maanden per jaar sluit het kamp en gaan alle medewerkers terug naar het vasteland totdat het volgende seizoen begint.

 

De overtocht op de ferry was prima. Onderweg werden we twee keer omringd door een groep dolfijnen, wat ik natuurlijk geweldig vond!

We werden vanaf de haven op Catalina Island opgehaald door een speedboot en naar het kamp gevaren, waar we net op tijd voor de lunch aankwamen. Na het middagmaal brachten we onze spullen naar Reef, een huisje waar Sasha, Mait en ik zouden slapen. Het was erg simpel: kasten en stapelbedden met blauw zeil voor de ramen. Wij hadden een kampleidinghuisje en daar hadden we geluk mee, want de huisjes voor de kinderen hebben gordijnen in plaats van deuren. Aangezien er vosjes en elanden rondlopen, vond ik een deur toch wel fijn.

            Die middag gingen we kajakken. Ik heb sinds het Jordanese kanokamp enkele jaren terug, iets tegen kajakken en kanoën, maar ik kan niet ontkennen dat dit erg leuk was. Het hoogtepunt was zonder twijfel toen er een paar meter voor ons een zeeleeuw opdook. Hij keek even, dook weer onder, kwam iets dichterbij weer naar boven en verdween toen weer. We gingen verder en stopten even op een strand, voordat we omkeerden.

            Na het avondeten maakten Maite en ik nog een korte wandeling met Lissa en een paar andere medewerkers van CELP. Het waren allemaal erg aardige en relaxte mensen, waar we het goed mee konden vinden. We volgden een kleine, verstopt pad genaamd the Fox Trail en toen ik vroeg waarom het zo heet, bleek dat het pad door de vossen is gemaakt. Helaas kreeg ik geen vos te zien, maar het was wel een erg gezellige avond.

 

De volgende ochtend besloten Maite en ik om te gaan moutainbiken. Er waren genoeg fietsen te leen en Lissa wist een mooie route voor ons. Het enige probleem was dat een deel van die route afgezet was voor de ‘gewone’ bezoekers; je moest een permit hebben om er te fietsen of wandelen. Ondanks dat ik er een beetje nerveus van werd dat ze ons waarschuwde om rangers te ontwijken, lieten we ons niet ontmoedigen en trokken er met een hoop penutbutter and jelly sandwiches op uit.

            Het landschap was prachtig. We fietsen langs de kustlijn; rechts van ons waren kliffen en de zee en links van ons hoge groene heuvels. Na ongeveer een half uur herkenden we het pad die we moesten nemen om naar Parsons Landing te komen, een verlaten strand waarvan Lissa zei dat het zeker de moeite waard was. We verstopten onze fietsen en trokken de heuvel op. Na een tijd te hebben gewandeld kwamen we aan op het strand en het was zeker de moeite waard. Ingesloten door hoge rotsen en heuvel en erg stil en vreedzaam. We lazen er een poos en aten onze boterhammen. Helaas was het die dag bewolkt en als je stilzat best koud, dus moesten we op een gegeven moment weer verder om op te warmen.

 

Na een paar uur gelezen te hebben in het kamp en ondertussen veel te hebben getwijfeld, besloten we om te gaan snorkelen. Zoals ik net al zei: het was die dag niet warm. Toen we de vorige dag tot onze knieën het water in moesten om in de kajak te komen, hadden we het al ijskoud. Vandaar dat we twijfelden. Maar Catalina Island staat bekend om het ‘zeewieroerwoud’ onder water en sommige zeggen zelfs dat het de beste plek is om te gaan snorkelen. Koud of niet, we gingen het zeker proberen!

            Snorkelen in koud water kan natuurlijk niet zonder een wetsuite. En Maite en ik hebben geleerd dat een wetsuite aantrekken erg veel moeite kan kosten. Eerst trek je laag één aan, een wetsuite met lange mouwen en die je benen bedekt. Dan laag twee: een wetsuite met korte mouwen en die je onderbenen niet bedekt. Daarna nog wetsuitschoenen, een soort sokken en een maffe hoofdmuts ding. Om het beeld compleet te maken: flippers en de bril en snorkel. Al met al: we zagen er belachelijk uit en mijn broer had een fotocamera bij zich om het vast te leggen.

 

Onze eerste stappen in het water waren behoorlijk koud, maar Lissa had gelijk toen ze zei dat het water tussen je lichaam en de wetsuite snel opwarmt. Zodra dit gebeurde viel het heel erg mee en wat je zag onder water, deed je de kou toch wel vergeten. Er zwommen veel knaloranje vissen voorbij genaamd Catalina Gibraltars, een beschermde vissoort. We zagen het zeewieroerwoud, twee roggen en zelfs een kleine haai. Ook bracht Lissa een zeekomkommer naar boven die we even konden aanraken, slijmerig, en een paar mooie schelpen. Het was een fantastische ervaring en we waren allebei zo ontzettend blij dat we niet saai aan land waren gebleven die middag.

’s Avonds keken we nog met de groep een film, terwijl we warme chocolademelk dronken en daarna vielen we uitgeput in slaap.

 

Onze laatste dag op het eiland brak die zondag alweer aan. Tenminste, dat hoorde zo te zijn. Er was een storm op komst en de zee was erg ruig, dus of onze ferry zou gaan was nog een beetje onzeker. Rond het middaguur belde Sasha op en hoorde dat onze boot geannuleerd was. Gelukkig lukte het hem om ons op een andere ferry te krijgen die iets eerder vertrok. We moesten maar duimen dat die wel ging, want anders zouden Maite en Sasha zeker hun vluchten van de volgende ochtend missen.

            Met een paar mensen reden we naar de haven, een enigszins enge rit zo vlak langs de kliffen bochten maken in best een hoog tempo. Maar we kwamen aan, kregen onze kaartjes en tot onze opluchting leek de ferry gewoon te gaan. Alleen kwamen we er erg snel achter waarom onze oorspronkelijke ferry was geannuleerd. De golven waren onvoorstelbaar, en dat zonder twijfel in een negatieve zin. Ze knalden tegen onze boot op, gooiden het de lucht in alsof het niks woog en verdwenen net lang genoeg zodat het boot weer naar beneden op de wateroppervlakte kon stortten. Het was verschrikkelijk. Zo verschrikkelijk dat het erg vergelijkbaar was met mijn ER wachtkamer-ervaring in hel. Velen werden zeeziek, anderen (volwassenen!) waren zo bang dat het eng was om naar ze te kijken en het gejoel ging van opgewonden naar gespannen. Af en toe wist ik zeker dat we zouden omslaan. Je kunt je niet voorstellen hoe opgelucht we waren om vastland te bereiken – dat nooit meer.

Toch moet ik toegeven dat het een avontuurlijk eind was van een avontuurlijk weekend. Catalina Island was een wereld van verschil met Los Angeles, of eigenlijk een wereld van verschil met alles wat ik tot nu toe van Amerika heb gezien. De manier waarop de inwoners van het eiland temidden van de natuur leven en hoeveel ze hun omgeving respecteren, vind ik erg bijzonder. Ik ben zeker van plan om er ooit terug te keren.

Beverly Hills 90210

Op 13 maart begon Spring Break 2009 officieel. Maite en ik keken er al bijna een jaar naar uit en nu was het eindelijk zo ver. Los Angeles here we come! Of liever gezegd: Beverly Hills 90210 here we come. Jawel, voor tien dagen zou 90210 onze postcode zijn. We gingen onze spring break namelijk doorbrengen in het huis van Hillel Laks, een beroemde hartchirurg en een goede vriend van mijn vader.

 

Het huis was (bijna vanzelfsprekend) prachtig en groot. Onze logeerkamer had meer weg van een hotelkamer en Hillel en zijn vriendin Eva deden meteen hun best om ons thuis te laten voelen. Onze eerste dag in LA bleven we in Beverly Hills en brachten we door op Rodeo Drive – ik kan het niet laten om te zeggen dat deze beroemde winkelstraat om de hoek is van Hillel’s huis. We liepen er wat rond en keken vol bewondering naar de winkels van alle belachelijk dure ontwerpers. Eigenlijk durfden we nergens naar binnen te gaan, zo chic en prijzig zag alles eruit.

            Die avond zette Eva ons af bij the Grove, een lange straat met leuke (en betaalbare) winkels. Het was al donker toen we aankwamen en er hing een heel gezellige sfeer. Mooie lampjes, vrolijke mensen en vanuit de bosjes kwam prachtig muziek. Ja, ik schreef inderdaad vanuit de bosjes; raar maar waar – het gaf een erg Eftelingachtig gevoel. We brachten er een deel van de avond door en hadden het erg naar ons zin.

 

Dag twee begon met een kort bezoek aan Venice, waar Eva’s huis staat, en daarna afgezet worden op de pier tussen Santa Monica en Venice. Mait herkende de pier meteen van the OC en het strandhuisje iets verderop ook. We brachten het eerste deel van de ochtend door bij de kermis op de pier met het doen van een paar typische kermisdingen. Wat spelletjes spelen, maf doen in een erg verwarrend fotohokje en we hebben onze toekomst laten voorspellen door Zoltar. Maite needs to look on the bright side of life and I need to start that business plan I have been thinking about. Oké…

            We liepen Santa Monica in, lunchten ergens en liepen daarna naar 3^rd avenue – een ander bekende winkelstraat. Toen we langs een bioscoop liepen waarop stond dat Coraline 3D over een half uur zou beginnen, besloten we meteen om erheen te gaan. Na onze wanhopig mislukte poging in New York waren we erg trots op het gemak waarmee we in LA toch de film konden kijken. Het 3D maakte het zeker leuker en we zagen er behoorlijk gaaf uit met onze brillen op – haha.

            ’s Avonds gingen we met Hillel en Eva uit eten in een erg leuk restaurant genaamd Lilly’s. Het chocolademousse is me het meest bijgebleven van dat etentje

 

In Los Angeles is iedereen het eens met het gezegde: car is king Er was Maite en mij verteld dat het behoorlijk moeilijk zou zijn om ook maar ergens te komen zonder eigen vervoer. Hillel had een auto voor ons klaarstaan en was erg verbaasd dat we geen rijbewijs hadden. Iedereen in LA heeft een rijbewijs en een auto. Maar het bleek dat we ons nergens zorgen over hadden hoeven maken: binnen tien minuten had Maite uitgezocht hoe we van Beverly Hills naar Hollywood konden komen met de bus.

            Dag drie brachten we dus door op Hollywood Boulevard; op the Walk of Fame. We namen foto’s van de sterren die zijn geplaatst voor verschillende beroemdheden en van de hand- en voetafdrukken van beroemdheden bij the Chinese Theater. Ook zagen we vanaf deze straat voor het eerst sinds onze bezoek de Hollywood Sign. Na een paar uur rondlopen en Elvis, Marilyn Monroe, Batman, Spiderman etc te hebben ontmoet, vonden we in een zijstraat een heel leuke café: Audrey’s. Het is een café ter ere van Audrey Hepburn, duidelijk gemaakt door een muur vol prachtige foto’s van haar, en het is een goede plek voor een kop koffie.

 

De volgende dag besloten we dat het tijd was om nu eens echt de toerist te gaan uithangen. Ik heb altijd al zo een belachelijk afgezaagde rondleiding in een knalrode dubbeldekkerbus met open dak willen maken. En waar kan dat beter dan in LA? We werden opgehaald bij de Beverly Hills oude postkantoor en reden door de stad heen. We zagen verschillende studio’s, Melrose Avenue, the Grove weer, Hollywood Boulevard weer en een aantal beroemde kroegen waar veel bands echt zijn begonnen. Het was misschien afgezaagd, maar we hebben heel veel lol gehad. Je moet je er gewoon even overheen zetten hoe belachelijk toeristisch je eruit ziet, zo op de tweede verdieping van een knalrode dubbeldekker.

 

Op dag vijf stonden we erg vroeg op om de bus naar Universal Studio’s te pakken. Rond kwart over acht kwamen we aan en tot onze verbazing was het compleet verlaten. Alleen een paar werknemers liepen er rond en ze waren de rode loper voor de ingang zelfs nog aan het stofzuigen. He? Ik had twee keer gecheckt en op de site stond dat het om acht uur openging. Maar nee: het bleek tien uur te zijn. Oops…

            Na twee uur te hebben gelezen mochten we eindelijk het park in en onze Front of Line credentials halen. Maite en ik hadden het geluk om voor ietsjes meer geld een kaartje te kunnen kopen die ons voorrang zou geven in alle rijen en die plekken gereserveerd zou houden voor alle shows. We voelden ons heel wat met die privileges.

 

Onze Universal Adventure begon met een toer van de studio’s en een paar van de buiten sets. We reden over een brug heen die opeens instortte, werden door de haai van Jaws aangevallen, kwamen plotseling in een regenbui terecht, zagen een dorpje overstroomd worden en een aardbeving een metrostation vernietigen. We reden door een filmset dat is gebruikt voor een film waarin een vliegtuig neerstort in een woonwijk, door Woo-ville uit het film the Grinch en langs sets die gebruikt worden voor Europese steden. Het grappige aan deze ‘Europese’ sets is dat het enige wat ze er ooit aan veranderen de straatborden zijn. Het bevestigd dat Amerikanen denken dat alle Europese steden identiek zijn. We kregen tijdens onze toer ook een heel klein beetje van Wisteria Lane (Desperate Housewives) te zien, maar helaas lang niet alles. De reden daarvoor maakte veel goed; ze waren vandaag aan het opnemen! Het was een erg vreemd idee dat al die acteurs en actrices die ik elke week op tv zie, nu een eindje verderop bezig waren met scènes opnemen die ik over een paar maanden zou zien. Die avond kwamen Maite en ik er trouwens achter dat Eva bevriend is met Marcia Cross (oftewel Bree) en ik kan niet ontkennen dat we onder de indruk waren – wat Eva natuurlijk nergens op vond slaan. Altijd leuk om achter zoiets te komen!

            Na de toer liepen we het park door en gingen in meerdere attracties en naar meerdere shows. Één show was een groot spektakel: een soort filmscène over een wereld waarin alle land is verdwenen en men gebouwen heeft weten te creëren op het water. Natuurlijk waren er ook bad guys, vechtscènes, explosies en mensen die in brand van hoge gebouwen afsprongen het water in – erg indrukwekkend.

De leukste rit vond ik toch zeker the Simpsons Ride 4D. Het voelt net een achtbaan, maar eigenlijk beweegt je karretje alleen op en neer – je rijdt dus niet echt. Doordat er om je heen een gigantisch scherm is, voelt het alsof je echt een achtbaan afdendert, door de lucht vliegt, door Springfield heensuist, naar beneden valt en weer omhoog getrokken wordt. Heel erg leuk! We zijn er twee keer ingegaan.

            Maite en ik gingen ook naar een show genaamd Meet the Animal Actors. In veel films spelen ook dieren mee, denk Evan Almighty, en die moeten natuurlijk zo getraind zijn dat ze met de acteurs mee kunnen werken. Het was erg leuk om te zien hoe ze de vogels hebben getraind, om te kijken hoe een aap de andere dieren belachelijk maakte en om de honden met gemak hindernisbanen te zien afleggen. Omdat Maite en ik Front of Line passes hadden, mochten we ook twee van de dieren ontmoeten. Een erg lieve hond, die speelt in Beverly Hills Chiuaua – een film die Maite en ik nu zeker gaan kijken – en een klein vosje, die nog in training is.

 

Rond vijf uur waren we uitgeput en was het tijd om naar huis te gaan. Maar de dag was nog niet afgelopen. Eva had op het laatste moment kaartjes voor ons geregeld om naar the Walt Disney Concert Hall te gaan in downtown LA. Die avond trad een beroemde Portugese zangeres genaamd Mariza op. De zaal en het gebouw waren allebei erg mooi en Mariza kan prachtig zingen. Het meest bijzondere van het optreden was aan het einde. Ze zette haar microfoon uit, de gitaarspelers haalden hun instrumenten van de versterkers en ze begonnen te zingen en te spelen. Door de akoestiek in de zaal kon je hun nog erg goed horen en het klonk prachtig.

Onze laatste echte dag in Los Angeles besloten Maite en ik in Beverly Hills te blijven en rustig aan te doen. We hadden namelijk een actief weekend voor de boeg. Met boeken en mijn laptop vonden we de Starbucks op Beverly Drive en gingen in de zon zitten. Op een gegeven moment liep er een vrouw langs met een kind in haar armen. Achter haar aan liep een man met een videocamera en een man met een fotocamera, overduidelijk paparazzi. Vermoedelijk hebben we Jessica Alba gezien; zonnebrillen zijn tegenwoordig zo groot dat je het nooit zeker kan weten. In Los Angeles is het haast vanzelfsprekend dat je op een gegeven moment een beroemdheid tegenkomt, maar ik vind het wel erg grappig dat we niet zeker weten wie we hebben gezien. Het kan mij niet echt iets schelen of we nou iemand hebben gezien en wie die persoon was, we zaten gewoon lekker in de zon een cappuccino te drinken. Heerlijk – of er nou toevallig een beroemdheid langsloopt of niet.

Party is over: Emergency Room

En toen werd ik ziek. Heel ziek. Zo ziek ben ik nog nooit geweest. Ik voelde me zondag al niet helemaal lekker, maar ik ging ervan uit dat het iets te maken had met al het gefeest. Toen ik maandagochtend wakker werd, kon ik niks. Ik ben op Maite’s bed gaan liggen en heb de hele dag geslapen.

 

Zo ging het drie dagen door. Ik sliep dag en nacht, had koorts, een verstopte neus, spierpijn, keelpijn, kon niets eten en voelde me ronduit beroerd. Ik kan niet eens beschrijven hoe beroerd ik me voelde. Op de derde dag besloten Maite en mijn moeder dat het tijd was om naar een dokter te gaan. De campusdokter mocht mij niet behandelen, maar gaf een lijst met adressen. We kozen de dichtstbijzijnde, maar hadden nog steeds het probleem van: hoe komen we er? Ik was eigenlijk te ziek om uit bed te komen, laat staan om naar het ziekenhuis te lopen. Gelukkig kent Maite mensen met auto’s en ze begon rond te bellen. Dorenz, een internationale student uit Zimbabwe, vond het gelukkig geen probleem om ons te brengen. Toen we parkeerden en ik zag dat we de Emergency Room van een ziekenhuis ingingen, vond ik het opeens best eng.

 

Binnen kreeg ik een wit polsbandje met mijn naam om en moest ik vragen beantwoorden, mijn bloeddruk laten opnemen, bloed afgeven en moesten ze met een eng wattenstaafje in mijn neus. Ik voelde me terwijl dit allemaal gebeurde heel afwezig en duizelig. Ik liet alles over me heen komen en probeerde op te letten, maar het enige wat ik wilde was slapen.

 

Het echt verschrikkelijke begon pas na de tests. Wachten in een wachtkamer die denk ik erg vergelijkbaar is met hel. Een huilende baby, veel zieke hoestende mensen en walgelijke talkshows zoals Jerry Springer op de achtergrond. Ik wilde stilte en een bed. Godzijdank werd mijn naam na een half uur al geroepen en werden we door een deur geleid naar een stille deel van het ziekenhuis. Ik zat net in de behandelkamer toen de verpleegster terug kwam. Er was een foutje gemaakt en ik hoorde hier niet. In dit deel – the express part of the hospital – werden alleen bepaalde gevallen behandeld. We moesten terug naar de wachtkamer; ik kon wel huilen.

 

Drie uur lang hebben we daar gewacht en ondertussen waren Maite en ik erg bang dat we hier de rest van de avond zouden zitten. Een paar van de mensen in de wachtkamer waren er al zes uur! Gelukkig kwam dezelfde verpleegster weer terug en zei nogmaals mijn naam. Dit keer was het gelukkig geen foutje. Haar supervisor vond het erg vervelend dat ik eerder was teruggestuurd en zolang had moeten wachten. Het was nu rustiger in de ‘express’ deel van het ziekenhuis en één van de dokters zou me behandelen.

 

Ik wist zeker dat ik griep had. Alles wees ernaar. Maar de dokter zei dat ik negatief was voor de twee meest voorkomende griepvirussen. Misschien had ik een mild griepje of was ik goed verkouden, maar de echte reden dat ik zo ziek was, was omdat ik een infectie had. HE?!

De dokter vond het ernstig genoeg om mij meteen aan een infuus met antibioticum te zetten en ook een infuus om me weer te hydrateren. Ik liet het weer allemaal over me heenkomen. Zodra het infuus begon, voelde ik me al beter. Het uitgeputte gevoel verdween; ik was nog steeds ontzettend moe, maar ik had nu niet het gevoel dat ik meteen moest slapen. Wat een opluchting. Het infuus duurde twee uur en toen mocht ik weg. Maite had ondertussen gelukkig al iemand gevonden om ons op te halen en Ben reed meteen met ons langs de apotheek om mijn medicijnen op te halen.

 

Ondertussen heb ik al bijna mijn antibioticumkuur van tien dagen voltooid en ik voel me alweer helemaal beter. (Geen zorgen Marleen, ik maak de kuur sowieso af!) De eerste paar dagen voelde ik me nog vaak duizelig en lichthoofdig, maar nu helemaal niet meer.

 

Het was erg vervelend om zo ziek te worden tijdens mijn reis. Opeens viel het me op hoe ver van huis ik was en kreeg ik erg veel last van heimwee. Maar ik heb door dit hele gebeuren wel beseft hoeveel geluk ik heb met mijn gezondheid. Ongeveer vier dagen lang kon ik helemaal niks, niet eens tv kijken of lezen. Ook was ik compleet afhankelijk van anderen om voor me te zorgen en zelfs om beslissingen voor me te nemen, zoals de beslissing om naar het ziekenhuis gaan. De heimwee, het gevoel van machteloosheid en natuurlijk het ziek zijn zelf waren allemaal verschrikkelijk, maar dankzij een paar mensen werd het me wat makkelijker gemaakt. Kens, bedankt voor je lieve mailtjes. Nicole, thanks for the medicine and for taking care of me! Mam, bedankt voor de beslissingen nemen. En Maitie: bedankt voor al je hulp en zorg.

Winthrop University: One Big Party

Maite en ik werden dinsdagavond in haar dormroom alweer herenigd. Ik was natuurlijk heel benieuwd naar de campus waar zij nu al zeven maanden woont, maar helaas was het al donker en zou het zien van Winthrop University moeten wachten tot de volgende dag. En die begon al best vroeg met het geluid van een wekker en het besef dat ik naar de les moest. Naar de les!

 

De dag begon met psychologie en ik kon natuurlijk niet door psychologie heen slapen. Gelukkig ben ik meegegaan, want het heeft bevestigd dat psychologie toch echt voor mij bestemd is. De professor vertelde over de verschillende fases van slaap en over wat voor een invloed die hebben op het bewustzijn van de mens. Ik heb braaf aantekeningen gemaakt en kreeg zin in volgend jaar.

            Filosofie was Maite’s tweede les en dat vond ik ook interessant. Het was wel moeilijk te volgen, omdat ik alle voorgaande lessen had gemist, maar ik deed mijn best. De professor legde een som genaamd Hedonic Calculus uit. Het is een som die je kunt toepassen om beslissingen te maken. Je moet voordelen afwegen tegen nadelen door bepaalde waarden als: hoeveel je van X zou genieten, hoe lang je van X zou genieten, of X anderen positief of negatief zou beïnvloeden, bij elkaar op te tellen. Het hoogste antwoord geeft aan waar je voor moet kiezen.

            Digitale fotografie was vooral geweldig omdat ik het onderwerp ben van Maite’s huidige project. In New York heeft ze allerlei foto’s van mij genomen – vandaar dat ik ook redelijk een aantal dramatisch geposeerde foto’s op picasaweb heb staan – en heeft daar vier van gekozen. Die heeft Maite zo bewerkt dat de beweging van de stad duidelijk naar voren komt en het resultaat is erg goed – al zeg ik het zelf.

            Nutrition was de laatste les van de dag. Ik kan niet zeggen dat ik hier heel geïnteresseerd in was. Het was voornamelijk herhaling en ging over mineralen waar ik nooit van had gehoord. Een kort debat over het gevaar van veganisme vond ik wel weer boeiend.

 

Class is out! Nu kreeg ik van Maite een rondleiding over de campus. Ik vind dat Winthrop lijkt op een typisch Amerikaanse universiteit: zo één die je ziet in series en films. Mooie bomen en grasveldjes, grote bakstenen gebouwen met indrukwekkende witte zuilen en hoge ramen en natuurlijk overal studenten. Heel mooi.

 

Jullie hebben de titel al gelezen: One Big Party. Nou, als je klaar bent met de volgende deel doorlezen, zul je begrijpen waarom. Ik heb het in mijn Zuid-Afrika blogs al gehad over die-hard uitgaan: hier in Rock Hill, South Carolina kunnen ze er zeker ook wat van.

            Woensdag: naar Suite. Eindelijk weer een keer uit dansen. Het feestje begon bij Meghan, één van Maite’s vrienden. Zij wordt de international mommy genoemd, omdat ze al 21 is en optrekt met alle internationale leerlingen. In haar kamer waren Hien, een Vietnamees meisje, en Vishal en Preetham, twee Indiase jongens. Na een poos te hebben gelachen, liepen we met z’n alleen naar de partybus die ons naar Charlotte zou rijden. Daar ontmoette ik Sultan, een knettergekke Arabier, een paar van de Franse meisjes, een Zweeds en Oostenrijks meisje en een paar Amerikaanse studenten. Met harde muziek op de achtergrond reden we naar Suite, een club in Charlotte, waar we urenlang hebben gedanst. Mijn voeten deden pijn, maar het was erg leuk.

            Donderdag: naar Scandals. Het is een kleinere club dichtbij de universiteit, die door iedereen omschreven wordt als sketchy. Dat gevoel had ik niet echt, ik vond het meer deserted. Er. Was. Niemand. Hooguit vijftien mensen. Maar gelukkig vonden wij een groep leuke mensen om ons mee te vermaken. Eersten speelden we pool met Joshua, Ben en Vishal, allemaal vrienden van Maite en daarna gingen we dansen. Joshua en zijn vriend Andrew zijn belachelijk goede dansers en één van de Franse meisjes ook, dus het was heel erg leuk om naar hen te kijken. Maar verlaten is verlaten, dus we besloten met z’n allen naar iemands huis te gaan. Daar aangekomen leerde ik een spel genaamd beerpong spelen: een pingpongbal van een afstandje in één van de zes bekers op tafel gooien. Als iemand van het andere team een beker raakt, moet je een slok van je bier nemen. Het was hilarisch. Ook de namen van de teams verzinnen was erg leuk: Team Island Samba, Team America, Team Kamasutra.

            Vrijdag: naar the French House. Laat ik op dit punt even zeggen dat ik nog nooit meer dan twee nachten achter elkaar ben uitgeweest, dus het was op zich al een ervaring om nog een avond uit te gaan. The French House is een huis waar een deel van de Franse studenten in wonen en zij geven allerlei thema feesten. Nu was er een Tropical Theme, dus met een jurk, bloemenketting en zonnebril, waren we er weer klaar voor. Hier hebben we echt veel plezier gehad met de Franse meisjes, Hien, Vishal, Sultan, Joshua, Andrew en een paar van de Franse jongens.

            Zaterdag: terug naar Scandals. Maar dit keer had een van de fraternities een pageant in Scandals. Inclusief avondkledingronde, zwemkledingronde, talentronde en vragenronde. We hebben keihard gelachen, maar ook vaak walgend toegekeken. Sommige jongens weten niet wat een zwembroek is en zeker niet wat talent inhoudt. Maar er was ook een jongen die heel mooi gitaar speelde en erbij zong en iemand die een geniaal zelfgeschreven gedicht voorlas.

 

Begrijp je nu wat ik bedoel met one big party? De reden dat ik die nachten heb overleefd, is omdat Maite en ik uitgebreid uitsliepen ’s ochtends (en ’s middags) en vervolgens de rest van de dag liggend in de zon op een grasveld doorbrachten. We wisselden wel van grasveld en één dag brachten we door op het grasveld naast het meer, maar het was een te ontspannend ritueel om van af te wijken. En ik kon dus overdag goed bijkomen: slapen, lezen, muziek luisteren. Zodat ik ’s avonds weer als een Winthrop student kon feesten.

I heart NY

- I © NY –

Een sneeuwstorm stond niet echt in mijn planning. Ik hoorde op 2 maart om 12.30 van Newark naar Charlotte te vliegen, waar ik zou wachten op Maite die twee uur later landde –met dank aan een gebrek aan communicatie over onze vluchtnummers. Continental liet me echter in een mailtje weten dat dit niet het geval zou zijn, mijn vlucht was geannuleerd en ik zou pas 3 maart om 15.30 naar Charlotte vliegen. Maite’s vlucht daarentegen was niet geannuleerd en dat betekende dat ik dus wel al afscheid van Maite moest nemen, maar nog niet van New York.

 

Na Maite en haar trein te hebben uitgezwaaid op het perron van Penn Station, drong het tot me door hoe blij ik was dat ik nog één dag had. Het was ontzettend jammer om weer van Maite gescheiden te worden, maar ik zou haar toch de volgende dag weer zien. Nu had ik nog 24 uur om afscheid te nemen van de stad. (En iets minder romantisch: om in te pakken).

 

Ik liep Penn Station uit, kocht warme chocolade melk en een donut en begon te lopen. In de stad was de sneeuw op de wegen al veranderd in een vieze grijze massa, maar als je omhoog keek of opzij was het nog steeds prachtig. Geparkeerde taxi’s zo ondergesneeuwd dat je het geel niet meer kon zien, luifels van appartementen en winkels met een dikke laag sneeuw erop en vanuit de grijze lucht nog steeds witte sneeuwvlokken.

            Ik liep naar Times Square en was weer onder de indruk van de chaos, de gigantische reclameborden en reclameschermen, de kleuren en de mensen. Toen liep ik 7^th avenue af totdat ik bij een wat rustigere deel van de stad kwam. Daar heb ik rondgelopen totdat het me echt te koud werd en ik subwayline N naar huis nam. Het leuke aan the N is dat het de donkere metrotunnels voor een aantal minuten achterlaat, om de brug over te gaan. Tijdens die paar minuten heb je een prachtige zicht op de skyline en the Statue of Liberty. Ik stond er op de brug bij stil dat dit voorlopig de laatste keer zal zijn dat ik de N terugneem naar Brooklyn na een dag in Manhattan. Hoeveel zin ik ook heb in mijn weken in Rock Hill en Los Angelos met Maite, het is toch verdrietig om New York achter te laten. Midden op de brug kwam mijn metro tot stilstand – a short delay due to train traffic ahead. Ik vond het geweldig en heb genoten van mijn extra paar minuten naar de skyline staren. De laatste keer dat ik voorlopig de New York skyline zal zien.

 

Meerdere mensen hebben mij tijdens mijn verblijf in New York gevraagd of ik hier ooit zou kunnen wonen. Elke keer heb ik: ik denk het niet, geantwoord. Ik heb altijd gevonden dat New York teveel voor me is: te druk, te gehaast, te vol, te chaotisch. Teveel. Geweldig voor een maand, maar zou ik het voor langer dan dat aankunnen? Zou ik er echt kunnen wonen –  er een baan en verplichtingen hebben? Ik dacht altijd van niet, maar na vanochtend afscheid te hebben genomen van de stad, ben ik toch begonnen te twijfelen.

Maite and the City

Na nog een keer opstijgen en landen, kwam ik aan op Newark Airport. Daar moest ik nog twee uren wachten totdat mijn goede vriendin Maite van Rinsum’s vliegtuig was geland. Er waren al zes maanden voorbij gegaan sinds we afscheid hadden genomen op Schiphol, toen Maite vertrok om een jaar door te brengen als student aan Winthrop University. Die twee uren waren verschrikkelijk – ik had zo een zin om haar te zien en na meer dan een half jaar te hebben gewacht, was het hoog tijd. Toen Maite FIEN! schreeuwde, sprong ik meteen omhoog. We renden naar elkaar toe, omhelsden elkaar en begonnen – natuurlijk – te huilen. Een uur later voelde het alsof we elkaar de vorige dag nog hadden gezien.

 

Onze weerzien vond op donderdag 26 februari plaats en onze vluchten naar Rock Hill vertrokken al maandagochtend 2 maart. Dat betekende dat we nog maar drie dagen en één middag hadden in New York City. En dat betekende dat we nog maar 82 uur hadden om zoveel mogelijk in te zien en doen – en als het kon wilden we ook graag een paar uur slapen. Het was dus aan ons om een planning te maken waarin we zoveel mogelijk van Manhattan en Brooklyn konden zien in die 82 uur. En volgens mij is het ons aardig gelukt

 

thursday 26 february

·        Newark Airport reunion

·        Starbucks

·        Walking down Brooklyn’s 5th avenue –buying  sunglasses at Beacon’s Closet

·        Ordering in Thai food and watching Definitely Maybe on the couch

 

friday 27 february

·        Shopping –all over Broadway, buying I©NY t-shirts, finding Maite’s new boots and jeans, both buying necklaces and bracelets

·        The International Centre of Photography museum –an exhibit on fashion photography

·        Taking pictures –on Broadway and Times Square for Maite’s digital photography class

·        Riding the Toys R us Ferris Wheel

·        Being blown away by Times Square

·        Eating Twizzlers and OREO’s while watching SATC

·        Ordering in Greek food while watching more SATC

 

saturday 28 february

·        Central Park – laughing hysterically at Maite who simply can not climb a rock, getting upset when Maite scraped her new boot on the mean rock, wanting to ride in a horse and carriage but not being able to afford it, loving and hating the 47.000 squirrels who live in Central Park,  paying a lot of money to skate on Trump’s Wollman Rink and despising Donald Trump briefly, but then getting over it because the skating was so much  fun an it was beautiful

·        Taking pictures –in Central Park and on 5^th avenue

·        Walking down Manhattan’s 5^th avenue – having a Breakfast at Tiffany’s moment in front of Tiffany & Co, freezing while sitting and  eating our sandwiches on the sidewalk, loving the huge H&M

·        Barnes & Noble –eating cheesecake and a cupcake with chocolate icing while reading Sophie’s Choice and Night train to Lisbon.

·        Dinner at Madiba –South African restaurant in Brooklyn, Shael, Sasha, Nadia and Maite, enjoying good roti (only realizing it’s Maite’s chicken roti and not my lamb roti after about ten minutes), drinking a Totsitini (a.k.a. litchitini)

·        BAM –great jazzy music in a beautiful hall

 

sunday 1 March

·        Breakfast at the Tea Lounge –hot chocolate, cappuccino, eggs on toast, yoghurt with granola, strawberries and honey and a muffin.

·        Staten Island Ferry

·        Attempting to go to the movie Coraline in 3D –racing from the ferry to the subway, realizing that for some reason there are no uptown trains, racing back to the ferry and taking the 1 from there to 14^th Street, walking and running past Union Square to what turns out to NOT be Regal theatre, running back across Union Square to the actual Regal theatre, Maite cursing her new boots, standing in line at the cinema and being so happy that the movie only starts in five minutes, not believing that the Coraline 3D movie of 4.15 is blinking SOLD OUT! above the ticket booth, cursing a lot, then deciding to go to another movie, only to find out it only starts in an hour, deciding to go home, watch a movie and eat OREO’s, then begin to pack

·        Checking my e-mail before starting to pack and reading that my flight has been cancelled due to a huge snow storm approaching the tri-state area and that I am only flying out on Tuesday, expecting Maite’s two-hour-later-flight to be cancelled as well, but finding out that it is not, not having to pack

·        Watching Never Been Kissed while drinking tea and eating OREO’s

·        Ordering in Greek food –again

·        Having dessert at the chocolate room –sharing a brownie in vanilla ice cream and melted fudge and a banana split

·        Sliding home on the icy sidewalk through the snow

 

monday 2 March

·        Expecting Maite’s flight to get cancelled any minute, realizing it is not going to be cancelled, going with Maite to Penn Station NY and saying goodbye and see you tomorrow

·        Getting one more day in NYC

 

Uiteindelijk heb ik dus meer dan die 82 uren gekregen, maar daarover zal ik een andere keer meer schrijven. Mijn broer zei, toen hij onze been there done that-list zag, dat mensen in New York meestal één of twee dingen per dag inplannen. Zelden ontmoet je iemand die vijf, zes of zeven dingen heeft ingepland. Mait en ik hebben in de drie dagen en één middag die we hadden, waarschijnlijk meer ondernomen dan ik alleen heb ondernomen in mijn eerdere drie weken in New York. Het was soms chaotisch en gehaast, maar we hebben ontzettend veel plezier gehad terwijl we onze TO DO-list afwerkten. En we kennen New York een stuk beter dan de tijdverspillers die maar één of twee dingen per dag inplannen.