I heart NY

- I © NY –

Een sneeuwstorm stond niet echt in mijn planning. Ik hoorde op 2 maart om 12.30 van Newark naar Charlotte te vliegen, waar ik zou wachten op Maite die twee uur later landde –met dank aan een gebrek aan communicatie over onze vluchtnummers. Continental liet me echter in een mailtje weten dat dit niet het geval zou zijn, mijn vlucht was geannuleerd en ik zou pas 3 maart om 15.30 naar Charlotte vliegen. Maite’s vlucht daarentegen was niet geannuleerd en dat betekende dat ik dus wel al afscheid van Maite moest nemen, maar nog niet van New York.

 

Na Maite en haar trein te hebben uitgezwaaid op het perron van Penn Station, drong het tot me door hoe blij ik was dat ik nog één dag had. Het was ontzettend jammer om weer van Maite gescheiden te worden, maar ik zou haar toch de volgende dag weer zien. Nu had ik nog 24 uur om afscheid te nemen van de stad. (En iets minder romantisch: om in te pakken).

 

Ik liep Penn Station uit, kocht warme chocolade melk en een donut en begon te lopen. In de stad was de sneeuw op de wegen al veranderd in een vieze grijze massa, maar als je omhoog keek of opzij was het nog steeds prachtig. Geparkeerde taxi’s zo ondergesneeuwd dat je het geel niet meer kon zien, luifels van appartementen en winkels met een dikke laag sneeuw erop en vanuit de grijze lucht nog steeds witte sneeuwvlokken.

            Ik liep naar Times Square en was weer onder de indruk van de chaos, de gigantische reclameborden en reclameschermen, de kleuren en de mensen. Toen liep ik 7^th avenue af totdat ik bij een wat rustigere deel van de stad kwam. Daar heb ik rondgelopen totdat het me echt te koud werd en ik subwayline N naar huis nam. Het leuke aan the N is dat het de donkere metrotunnels voor een aantal minuten achterlaat, om de brug over te gaan. Tijdens die paar minuten heb je een prachtige zicht op de skyline en the Statue of Liberty. Ik stond er op de brug bij stil dat dit voorlopig de laatste keer zal zijn dat ik de N terugneem naar Brooklyn na een dag in Manhattan. Hoeveel zin ik ook heb in mijn weken in Rock Hill en Los Angelos met Maite, het is toch verdrietig om New York achter te laten. Midden op de brug kwam mijn metro tot stilstand – a short delay due to train traffic ahead. Ik vond het geweldig en heb genoten van mijn extra paar minuten naar de skyline staren. De laatste keer dat ik voorlopig de New York skyline zal zien.

 

Meerdere mensen hebben mij tijdens mijn verblijf in New York gevraagd of ik hier ooit zou kunnen wonen. Elke keer heb ik: ik denk het niet, geantwoord. Ik heb altijd gevonden dat New York teveel voor me is: te druk, te gehaast, te vol, te chaotisch. Teveel. Geweldig voor een maand, maar zou ik het voor langer dan dat aankunnen? Zou ik er echt kunnen wonen –  er een baan en verplichtingen hebben? Ik dacht altijd van niet, maar na vanochtend afscheid te hebben genomen van de stad, ben ik toch begonnen te twijfelen.