Party is over: Emergency Room

En toen werd ik ziek. Heel ziek. Zo ziek ben ik nog nooit geweest. Ik voelde me zondag al niet helemaal lekker, maar ik ging ervan uit dat het iets te maken had met al het gefeest. Toen ik maandagochtend wakker werd, kon ik niks. Ik ben op Maite’s bed gaan liggen en heb de hele dag geslapen.

 

Zo ging het drie dagen door. Ik sliep dag en nacht, had koorts, een verstopte neus, spierpijn, keelpijn, kon niets eten en voelde me ronduit beroerd. Ik kan niet eens beschrijven hoe beroerd ik me voelde. Op de derde dag besloten Maite en mijn moeder dat het tijd was om naar een dokter te gaan. De campusdokter mocht mij niet behandelen, maar gaf een lijst met adressen. We kozen de dichtstbijzijnde, maar hadden nog steeds het probleem van: hoe komen we er? Ik was eigenlijk te ziek om uit bed te komen, laat staan om naar het ziekenhuis te lopen. Gelukkig kent Maite mensen met auto’s en ze begon rond te bellen. Dorenz, een internationale student uit Zimbabwe, vond het gelukkig geen probleem om ons te brengen. Toen we parkeerden en ik zag dat we de Emergency Room van een ziekenhuis ingingen, vond ik het opeens best eng.

 

Binnen kreeg ik een wit polsbandje met mijn naam om en moest ik vragen beantwoorden, mijn bloeddruk laten opnemen, bloed afgeven en moesten ze met een eng wattenstaafje in mijn neus. Ik voelde me terwijl dit allemaal gebeurde heel afwezig en duizelig. Ik liet alles over me heen komen en probeerde op te letten, maar het enige wat ik wilde was slapen.

 

Het echt verschrikkelijke begon pas na de tests. Wachten in een wachtkamer die denk ik erg vergelijkbaar is met hel. Een huilende baby, veel zieke hoestende mensen en walgelijke talkshows zoals Jerry Springer op de achtergrond. Ik wilde stilte en een bed. Godzijdank werd mijn naam na een half uur al geroepen en werden we door een deur geleid naar een stille deel van het ziekenhuis. Ik zat net in de behandelkamer toen de verpleegster terug kwam. Er was een foutje gemaakt en ik hoorde hier niet. In dit deel – the express part of the hospital – werden alleen bepaalde gevallen behandeld. We moesten terug naar de wachtkamer; ik kon wel huilen.

 

Drie uur lang hebben we daar gewacht en ondertussen waren Maite en ik erg bang dat we hier de rest van de avond zouden zitten. Een paar van de mensen in de wachtkamer waren er al zes uur! Gelukkig kwam dezelfde verpleegster weer terug en zei nogmaals mijn naam. Dit keer was het gelukkig geen foutje. Haar supervisor vond het erg vervelend dat ik eerder was teruggestuurd en zolang had moeten wachten. Het was nu rustiger in de ‘express’ deel van het ziekenhuis en één van de dokters zou me behandelen.

 

Ik wist zeker dat ik griep had. Alles wees ernaar. Maar de dokter zei dat ik negatief was voor de twee meest voorkomende griepvirussen. Misschien had ik een mild griepje of was ik goed verkouden, maar de echte reden dat ik zo ziek was, was omdat ik een infectie had. HE?!

De dokter vond het ernstig genoeg om mij meteen aan een infuus met antibioticum te zetten en ook een infuus om me weer te hydrateren. Ik liet het weer allemaal over me heenkomen. Zodra het infuus begon, voelde ik me al beter. Het uitgeputte gevoel verdween; ik was nog steeds ontzettend moe, maar ik had nu niet het gevoel dat ik meteen moest slapen. Wat een opluchting. Het infuus duurde twee uur en toen mocht ik weg. Maite had ondertussen gelukkig al iemand gevonden om ons op te halen en Ben reed meteen met ons langs de apotheek om mijn medicijnen op te halen.

 

Ondertussen heb ik al bijna mijn antibioticumkuur van tien dagen voltooid en ik voel me alweer helemaal beter. (Geen zorgen Marleen, ik maak de kuur sowieso af!) De eerste paar dagen voelde ik me nog vaak duizelig en lichthoofdig, maar nu helemaal niet meer.

 

Het was erg vervelend om zo ziek te worden tijdens mijn reis. Opeens viel het me op hoe ver van huis ik was en kreeg ik erg veel last van heimwee. Maar ik heb door dit hele gebeuren wel beseft hoeveel geluk ik heb met mijn gezondheid. Ongeveer vier dagen lang kon ik helemaal niks, niet eens tv kijken of lezen. Ook was ik compleet afhankelijk van anderen om voor me te zorgen en zelfs om beslissingen voor me te nemen, zoals de beslissing om naar het ziekenhuis gaan. De heimwee, het gevoel van machteloosheid en natuurlijk het ziek zijn zelf waren allemaal verschrikkelijk, maar dankzij een paar mensen werd het me wat makkelijker gemaakt. Kens, bedankt voor je lieve mailtjes. Nicole, thanks for the medicine and for taking care of me! Mam, bedankt voor de beslissingen nemen. En Maitie: bedankt voor al je hulp en zorg.