Catalina Island Camp

Los Angeles was één en al luxe en gemak, erg leuk, maar het was tijd voor iets anders. Iets compleet anders. ’s Ochtends vroeg werden we afgezet in de haven van Marina del Rey, waar we de ferry zouden nemen naar Catalina Island.

 

Mijn broer Sasha is bevriend met een van de kampleiders van CELP, een organisatie dat gericht is op milieubewustmaking en marinebiologie. Basisscholen en middelbare scholen komen er naartoe om over de natuur en met name over de zee te leren. Ook zijn er regelmatig vrijwilligers te vinden van verschillende universiteiten. Het weekend dat wij er waren, waren er geen scholen, maar was er wel de eerste dag nog een grote groep studenten en natuurlijk de andere medewerkers.

Lissa, mijn broers vriendin, werkt al een aantal seizoenen bij de Catalina Island Camp en tijdens deze seizoenen woont ze ook op het eiland. Ongeveer vier maanden per jaar sluit het kamp en gaan alle medewerkers terug naar het vasteland totdat het volgende seizoen begint.

 

De overtocht op de ferry was prima. Onderweg werden we twee keer omringd door een groep dolfijnen, wat ik natuurlijk geweldig vond!

We werden vanaf de haven op Catalina Island opgehaald door een speedboot en naar het kamp gevaren, waar we net op tijd voor de lunch aankwamen. Na het middagmaal brachten we onze spullen naar Reef, een huisje waar Sasha, Mait en ik zouden slapen. Het was erg simpel: kasten en stapelbedden met blauw zeil voor de ramen. Wij hadden een kampleidinghuisje en daar hadden we geluk mee, want de huisjes voor de kinderen hebben gordijnen in plaats van deuren. Aangezien er vosjes en elanden rondlopen, vond ik een deur toch wel fijn.

            Die middag gingen we kajakken. Ik heb sinds het Jordanese kanokamp enkele jaren terug, iets tegen kajakken en kanoën, maar ik kan niet ontkennen dat dit erg leuk was. Het hoogtepunt was zonder twijfel toen er een paar meter voor ons een zeeleeuw opdook. Hij keek even, dook weer onder, kwam iets dichterbij weer naar boven en verdween toen weer. We gingen verder en stopten even op een strand, voordat we omkeerden.

            Na het avondeten maakten Maite en ik nog een korte wandeling met Lissa en een paar andere medewerkers van CELP. Het waren allemaal erg aardige en relaxte mensen, waar we het goed mee konden vinden. We volgden een kleine, verstopt pad genaamd the Fox Trail en toen ik vroeg waarom het zo heet, bleek dat het pad door de vossen is gemaakt. Helaas kreeg ik geen vos te zien, maar het was wel een erg gezellige avond.

 

De volgende ochtend besloten Maite en ik om te gaan moutainbiken. Er waren genoeg fietsen te leen en Lissa wist een mooie route voor ons. Het enige probleem was dat een deel van die route afgezet was voor de ‘gewone’ bezoekers; je moest een permit hebben om er te fietsen of wandelen. Ondanks dat ik er een beetje nerveus van werd dat ze ons waarschuwde om rangers te ontwijken, lieten we ons niet ontmoedigen en trokken er met een hoop penutbutter and jelly sandwiches op uit.

            Het landschap was prachtig. We fietsen langs de kustlijn; rechts van ons waren kliffen en de zee en links van ons hoge groene heuvels. Na ongeveer een half uur herkenden we het pad die we moesten nemen om naar Parsons Landing te komen, een verlaten strand waarvan Lissa zei dat het zeker de moeite waard was. We verstopten onze fietsen en trokken de heuvel op. Na een tijd te hebben gewandeld kwamen we aan op het strand en het was zeker de moeite waard. Ingesloten door hoge rotsen en heuvel en erg stil en vreedzaam. We lazen er een poos en aten onze boterhammen. Helaas was het die dag bewolkt en als je stilzat best koud, dus moesten we op een gegeven moment weer verder om op te warmen.

 

Na een paar uur gelezen te hebben in het kamp en ondertussen veel te hebben getwijfeld, besloten we om te gaan snorkelen. Zoals ik net al zei: het was die dag niet warm. Toen we de vorige dag tot onze knieën het water in moesten om in de kajak te komen, hadden we het al ijskoud. Vandaar dat we twijfelden. Maar Catalina Island staat bekend om het ‘zeewieroerwoud’ onder water en sommige zeggen zelfs dat het de beste plek is om te gaan snorkelen. Koud of niet, we gingen het zeker proberen!

            Snorkelen in koud water kan natuurlijk niet zonder een wetsuite. En Maite en ik hebben geleerd dat een wetsuite aantrekken erg veel moeite kan kosten. Eerst trek je laag één aan, een wetsuite met lange mouwen en die je benen bedekt. Dan laag twee: een wetsuite met korte mouwen en die je onderbenen niet bedekt. Daarna nog wetsuitschoenen, een soort sokken en een maffe hoofdmuts ding. Om het beeld compleet te maken: flippers en de bril en snorkel. Al met al: we zagen er belachelijk uit en mijn broer had een fotocamera bij zich om het vast te leggen.

 

Onze eerste stappen in het water waren behoorlijk koud, maar Lissa had gelijk toen ze zei dat het water tussen je lichaam en de wetsuite snel opwarmt. Zodra dit gebeurde viel het heel erg mee en wat je zag onder water, deed je de kou toch wel vergeten. Er zwommen veel knaloranje vissen voorbij genaamd Catalina Gibraltars, een beschermde vissoort. We zagen het zeewieroerwoud, twee roggen en zelfs een kleine haai. Ook bracht Lissa een zeekomkommer naar boven die we even konden aanraken, slijmerig, en een paar mooie schelpen. Het was een fantastische ervaring en we waren allebei zo ontzettend blij dat we niet saai aan land waren gebleven die middag.

’s Avonds keken we nog met de groep een film, terwijl we warme chocolademelk dronken en daarna vielen we uitgeput in slaap.

 

Onze laatste dag op het eiland brak die zondag alweer aan. Tenminste, dat hoorde zo te zijn. Er was een storm op komst en de zee was erg ruig, dus of onze ferry zou gaan was nog een beetje onzeker. Rond het middaguur belde Sasha op en hoorde dat onze boot geannuleerd was. Gelukkig lukte het hem om ons op een andere ferry te krijgen die iets eerder vertrok. We moesten maar duimen dat die wel ging, want anders zouden Maite en Sasha zeker hun vluchten van de volgende ochtend missen.

            Met een paar mensen reden we naar de haven, een enigszins enge rit zo vlak langs de kliffen bochten maken in best een hoog tempo. Maar we kwamen aan, kregen onze kaartjes en tot onze opluchting leek de ferry gewoon te gaan. Alleen kwamen we er erg snel achter waarom onze oorspronkelijke ferry was geannuleerd. De golven waren onvoorstelbaar, en dat zonder twijfel in een negatieve zin. Ze knalden tegen onze boot op, gooiden het de lucht in alsof het niks woog en verdwenen net lang genoeg zodat het boot weer naar beneden op de wateroppervlakte kon stortten. Het was verschrikkelijk. Zo verschrikkelijk dat het erg vergelijkbaar was met mijn ER wachtkamer-ervaring in hel. Velen werden zeeziek, anderen (volwassenen!) waren zo bang dat het eng was om naar ze te kijken en het gejoel ging van opgewonden naar gespannen. Af en toe wist ik zeker dat we zouden omslaan. Je kunt je niet voorstellen hoe opgelucht we waren om vastland te bereiken – dat nooit meer.

Toch moet ik toegeven dat het een avontuurlijk eind was van een avontuurlijk weekend. Catalina Island was een wereld van verschil met Los Angeles, of eigenlijk een wereld van verschil met alles wat ik tot nu toe van Amerika heb gezien. De manier waarop de inwoners van het eiland temidden van de natuur leven en hoeveel ze hun omgeving respecteren, vind ik erg bijzonder. Ik ben zeker van plan om er ooit terug te keren.