Sydney So Far

 

Voordat ik het over mijn verjaardag ga hebben, en het feit dat dit het eerste reisverslag is die ik als negentienjarige schrijf, moet ik het natuurlijk eerst even hebben over Sydney, Australië. Want ik ben er… al een poos zelfs! Hoog tijd dat ik erover schrijf.

 

Na een belachelijk lange, maar erg relaxte, vlucht – Air New Zealand is écht een aanrader – werd ik door mijn oom David opgehaald bij het vliegveld. De eerste paar dagen zou ik bij hem doorbrengen in St. Ives; het noordelijke gedeelte van Sydney. Ik had meteen al door dat St. Ives niet erg centraal ligt en er niet bijzonder veel te doen is, maar dat hoefde van mij ook niet. Eerst even bijkomen van mijn hectische/fantastische maand met Maite door een paar dagen te niksen. Helaas begreep mijn oom niet echt goed dat ik het prima vond om lekker in St. Ives te blijven en bleef me maar afzetten bij winkelcentra of dwong mijn neef me naar Chatswood te brengen. Het is (onder andere) zijn schuld dat ik nu serieus zonder twijfel een doos spullen naar huis zal moeten sturen: mijn Sydney kleren passen echt niet meer in mijn backpack (bij mijn Johannesburg, Durban, Kaapstad, New York en Los Angeles kleren).

 

Een bezoek aan de Bondi-market vergrootte mijn te-weinig-plek-veel-teveel-belachelijk-leuke-dingen-te-koop-dilemma. Kara, de dochter van mijn ooms vriendin Josie, had voorgesteld om mij een dagje uit te nemen. We begonnen op de zondagmarkt in Bondi, heel vlakbij mijn nicht Linda in de buurt. Ze hebben er de leukste kleren (denk: handgeverfde rokken, one-of-a-kind t-shirts, vintage jurken), de meest originele sieraden (denk: sieraden die op snoep lijken en zilveren kettingen met alle mogelijke hangers) en prachtige kunst (denk: foto’s van Indische huizen waar de kleuren vanaf spatten en Escherachtige transformaties van pianotoetsen naar zebra’s).

            Na teveel geld te hebben uitgegeven aan sieraden gingen we naar een havenstrand: Redleaf Beach. Het zwemgedeelte wordt afgesloten van de haven, maar je hebt er nog steeds een prachtig zicht op. Daar hebben we een paar uur in de zon gelezen, voordat we terugkeerden naar Josie’s huis. Ik ontmoette haar andere dochter, Gina en haar zoon, Brent en heb met hen geBBQ-ed die avond.

 

Na St. Ives was het tijd voor meer Bondi. Mijn nicht Linda woont met haar man Zed en hun twee kindjes Isaac (2) en Daniel (10 maanden) vlaknaast Bondi Beach. Het is hier prachtig en er is een stuk meer te doen. Ik heb mijn dagen vooral doorgebracht met Linda en de kinderen. We zijn naar verschillende stranden gegaan, hebben in de buurt heel lekker ontbeten, veel gewandeld en ook lekker veel koffie gedronken. Er zijn zo vlakbij het strand allerlei kleine cafés en Linda en Zed zijn allebei tevreden cafeïneverslaafden. Isaac en Daniel zijn cafeïneverslaafden in the making, want elk cafébezoek betekent voor hen een babychino: opgeklopte melkschuim met een beetje chocoladepoeder erop.

            De sfeer hier in Bondi is echt zo een ontspannen strandsfeer. Het lijkt alsof iedereen de dag lijkt door te brengen met relaxen in cafés, wandelen over het strand en even op en neer tussen hun huis en de zee voor een snelle duik. Mijn neefjes worden zonder twijfel van die jongens die na school alleen even hun handdoek grijpen en roepen: ‘Mom, I heading to the beach, bye!’

 

Ik heb nog nauwelijks iets van de rest van de stad gezien, dat komt wanneer ik bij mijn nicht Leanne blijf, maar ik moet zeggen dat wat ik tot nu toe van Sydney heb gezien, me bevalt.