Jump Mission Beach

Bright and early – na in het halfdonker van mijn kamer mijn spullen bij elkaar te hebben gescharreld – stond ik op de OZ bus te wachten. Vanzelfsprekend als eerste, zo gaat het altijd, en vanzelfsprekend met zorgen als: hier hoor ik toch echt op te stappen? Dat zei de timetable toch? Hier? Toch? Gelukkig sloten zich al snel een paar andere backpackers bij mij aan en wist ik het zeker.

 

Toen de bus er was, stelde de buchauffeur zich voor als Squatter. Alle chauffeurs krijgen blijkbaar maffe namen tijdens het rijden, dus ik ben benieuwd welke zullen volgen. We waren een groep van ongeveer 12, best klein dus, en daardoor was het regelgedeelte snel gedaan en waren we erg op tijd. Squatter stelde voor om te stoppen bij een plaats waar Aborginalvrouwen rituelen houden voor geboortes. Het is een prachtige plek, allerlei rotsen en een waterval. Hij vertelde een legende over een jonge aborginal vrouw en man die verliefd waren, maar de vrouw was al verloofd met een veel ouder man. Ze besloten samen weg te lopen, maar werden op de rotsen ingehaald door de kwaade verloofde en zijn vrienden. Net op een cruciaal moment natuurlijk, blijft de vrouws voet haken tussen twee grote stenen. Er zijn dan twee versies van het verhaal: in de ene rent de man weg en verlaat de liefde van zijn leven en in de ander rent hij terug en wordt vermoordt. Er wordt gezegd dat de geest van de vrouw, die zeker werd vermoord, nu probeert om mannen van de rotsen te laten springen. Het enge is dat er al negentien jonge mannen zijn gestorven door van de rotsen de water in te springen en dat geen een vrouw het heeft geprobeerd. En ik vond het toch een beetje zorgwekkend dat drie jongens van onze groep vonden dat het heel leuk om te springen…

 

De volgende halte was op een krokodillenboerderij. We zaten nog nietsvermoedend in de bus te wachten toen een vrouw instapte met een kleine krokodil in haar hand! We werden voorgesteld aan Fluffy, die ons geen kwaad kon doen en uitgenodigd mee te gaan. Voor haast geen entree mochten we naar binnen en kregen we een uitgebreide toer. Die begon met het vasthouden van Fluffy! En daarna het vasthouden van Ollie: een gigantische slang. We werden vervolgens langs allerlei verschillende hele grote krokodillen gelopen. Het was voedertijd en de gids liep zonder zorgen de hek langs, met alleen een stok. En dan een krokodil wakker maken terwijl je een groot stuk spek vasthoudt; af en toe wist ik zeker dat de krokodil hem zou bijten, maar de gids was hem telkens net te snel af.

 

Tegen lunchtijd kwamen we aan in Mission Beach. Helaas moest ik afscheidnemen van de paar mensen die ik in de bus had ontmoet, omdat zij ergens anders verbleven. Ik ging naar Scotty’s Beachhouse, van waar ik nu schrijf. Er is hier een erg relaxte sfeer. Een zwembad, palmbomen, ligstoelen en veel ontspannen mensen. Gisteravond gingen we met een grote groep naar het strand om rond een kampvuur te zitten. Twee Britse meisjes hebben mij een hoop tips kunnen geven voor langs de kust en ik heb ontzettend veel zin gekregen in een paar bepaalde plaatsen. Toch was ik gisteravond (alweer!) verstandig en ging ik niet al te laat naar bed. Ik moest weer vroeg op, maar dit keer niet om een bus of een boot te halen, maar een vliegtuig! Ik ben wezen skydiven!

 

Het was ongelooflijk. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor. Al wachtende op onze busje naar de skydiveplek ontmoette ik Sloane, die ook langzaamaan zenuwachtig aan het worden was. Om eerlijk te zijn was ik de hele tijd een beeeetje zenuwachtig, maar het drong eigenlijk gewoon niet tot me door dat ik over een uur uit een vliegtuig ging springen.

        We kregen een erg snelle uitleg van hoe en wat: doe dit als we bijna uit de vliegtuig springen, doe dit als we bijna landen, en het ging allemaal een beetje langs me heen. Ik werd door mijn tandemmaster Jeremy, een skydiveinstructeur, gefilmd voor, tijden en na. Dus toen hij me vooraf een paar vragen stelde, antwoordde ik wel, maar ik had nog steeds niet het gevoel dat ik het echt ging doen.

 

Toen zat ik opeens in een ontzettend kleine vliegtuig, stevig vast aan mijn instructeur en vlogen we met de deur open. MET DE DEUR OPEN?! Toen we ver en hoog genoeg waren, maakte Jeremy zijn pak aan de mijne vast en wachtten we totdat degenen voor ons naar voren waren geschoven en uit de deur verdwenen. En toen drong het tot me door. Jeremy begon me al richting de deur te schuiven, toen hingen mijn voeten eruit en voordat ik het wist was ik aan het vallen/vliegen/vallen/vliegen. Die gevoel is onbeschrijfelijk. Je krijgt zo een kik, ik kon alleen maar lachen en schreeuwen (denk ik… ik heb hier mijn DVD en die ga ik zo met Sloane kijken). Alles gaat zo snel, je ziet de grond onder je, maar het is zo ontzettend ver weg en de lucht is koud en je bent keihard aan het vallen, maar toch ben je veilig – hoop je! Na ongeveer een minuut van 14.000 feet vallen, trok Jeremy aan de hendel en godzijdank ging de parachute open. Je wordt met een korte ruk omhoog getrokken en dan zweef je langzaam naar beneden. Ik weet niet welk deel beter was. Tijdens het zweven zie je alles om je heen: de lucht, de eilanden, het strand, de land, de zee (en zeeschildpadden!) en alle andere boven en onder je. Niet veel later landden we op Mission Beach en nam ik afscheid van Jeremy. Sloane en ik kunnen eigenlijk nog steeds niet geloven dat we het hebben gedaan, dus we gaan nu onze DVD kijken!