Kroombit Cattle Station

Na twee (iets te) leuke dagen en nachten met mijn busgroep en zeilgroep te hebben doorgebracht, was het weer tijd om de OZ bus te halen. Samen met Andy, Pip en Jess zou ik naar de volgende halte gaan. Gezellig, maar het betekende ook dat we meer dan de helft van onze groep achterlieten. Alex, Goose, Millie, Becky, Kev, Jack, Alistair en John hadden nog een dag in Airlie Beach. We hadden de afgelopen dagen zoveel lol met z’n allen gehad dat we hebben besloten om een reunie te organiseren komend jaar. Ik kijk er nu al naar uit.

Na 10 uur te hebben geslapen in de bus, kwamen we eindelijk aan in Kroombit. Hier zouden we een avond en ochtend doorbrengen en in dat korte tijd hadden we veel te doen. Kroombit Cattle Station is een grote ranch die vooral draait om de geiten en wij mochten een avond/ochtend voor cowboy/cowgirl spelen. Interessant…
        Na een lekkere avondmaal, echte cowboy-eten, was het tijd voor een fancy dress party. Ik snap nog steeds helemaal niet waar het op sloeg, ik weet alleen dat er een verkleedkist was en we daar allemaal erg enthousiast in doken. 20 minuten later zagen we eruit als achterlijke randdebielen (foto’s volgen) en konden we niet ophouden met lachen. In onze prachtige kledij werden we door Greg, ‘ the main cowboy’ geleerd hoe we een zweep laten knallen. Het is moeilijker dan het lijkt, maar zodra het lukt wil je niet meer ophouden. De zwepen worden niet gebruikt om de dieren te slaan, maar om ze op te jagen. En geloof me: als je het knallen van een zweep hoort, dan loop je door.

Stap 2 van cowgirl worden, had te maken met een mechanical bull. Ik had het al eens eerder gedaan om onze school Stunt, dus ik had er zin in. Maar iedereen voor mij werd bij de eerste beweging al naar voren gegooid. Ik had er weinig vertrouwen in, maar nu kan ik trots zeggen dat ik er 7 seconde op ben gebleven en daarmee de derde plaats kreeg!

Het was nog niet laat, maar Pip, Jess en ik waren nog steeds uitgeput van Airlie Beach en dus gingen we vroeg naar bed. Want op een ranch moet je natuurlijk ook vroeg op. Om 06.00 werden we al gewekt en naar een andere deel van het gebied gebracht. Hier zou ik voor het eerst in mijn leven een geweer afvuren: we gingen kleiduiven schieten. Zodra ik het ding zag, werd ik niet goed en herinnerde me dat ik pistolen haat. Maar ik had al mijn $10 betaald en ik wil op deze wereldreis zoveel mogelijk proberen, dus ik deed het. Na heel goed naar de uitleg te hebben geluisterd, moest ik puppydog schreeuwen. De kleiduif werd afgevuurd, ik volgde het met de geweer en vuurde. Ik heb 1 van de 5 geraakt, maar dat vond ik al geweldig. Hoeveel ik geweren ook haat, ik moet bekennen dat het heel goed voelde om die kleiduif te raken. Zo lang het niks levend is, vind ik het dus best.

Het volgende onderdeel van de ochtend had te maken met de geiten. We moesten tegen de klok een geit proberen te vangen… met een lasso… Na goed te hebben geoefend en twee keer de neppe doelwit te hebben gevangen, was het mijn beurt. Er werd een geit voor me uitgekozen (ik noem hem Bob) en dan moet je proberen jouw geit te pakken te krijg temidden van 30 andere geiten. Ik gooide mijn lasso 2 keer mis, kreeg hem toen om de hoorn heen, maar trok niet snel strak genoeg. Dag Bob. Toen was mijn tijd om en ik moest ik achter Bob aan zonder lasso. Daar is ook een filmpje van. Wacht maar, ik beloof je dat je zal lachen. En geen zorgen: Bob en ik zijn nog steeds goede vrienden, we hebben onze meningsverschillen uitgepraat.

Het laatste deel van de ochtend was zeker het meest bijzondere. We gingen te paard de geiten van een deel van het gebied, naar een ander deel brengen. Ik reed op Bonnie, die graag leidt en ik moet zeggen dat die paarden me bevallen. Niks tegen mijn paard in Bonamanzi, maar achterop raken is niks voor mij en ook niet voor Bonnie.
          Een groep van meer dan 50 geiten bij elkaar houden is niet makkelijk. Vooral als je niet precies weet waar je heen gaat en alles om je heen gigantisch en op bomen na leeg is. Maar het was zo ontzettend leuk om te doen. Wij hadden geen zwepen (wat verstandig was, aangezien we niet bepaald klaar waren om dat te paard te doen), dus om de geiten aan het lopen te houden, moesten we met onze paarden vlak langs ze lopen en: Eyyyyy Upupup roepen.  Het merendeel van de tijd ging het goed, maar af en toe liep er een geit de verkeerde kant op en dan moet je helemaal terug om hem te halen. Het is al met al uitputtend werk en ik zou het nooit dagelijks kunnen doen. Maar het was wel een echt gave ervaring!

We namen afscheid van het cowboy/girlleven en stapten weer in de bus voor een lange rit naar Rainbow Beach. In Miriam Vale stopten we voor lunch en daar moest ik afscheid nemen van Anyd, die naar 1770 is gegaan. Vanochtend moest ik afscheidnemen van Pip en Jess, die een paar dagen eerder dan mij naar Fraser Island gaan. Het is vreemd dat mensen die je pas net kent, toch echt goede vrienden kunnen worden. Je maakt zoveel met elkaar mee in zo weinig tijd, dat het voelt alsof je elkaar een stuk langer kent. Ik ga ze zeker missen, maar ik kan ook niet wachten tot Fraser Island.