Einde

Één roman.

Dertig huizen.

Vier seizoenen.

Drie continenten.

Zeventien vluchten.

Éénentwintig boeken.

Tweeëntwintig plaatsen.

Vierendertig reisverslagen.

Honderd zevenenzeventig dagen.

Drieduizend honderd achtentachtig foto’s.

De laatste stappen

Terug in Sydney nam ik afscheid van mijn OZ Experience mensen en het backpackersleven. Dag snurkende roommates, tot ziens keukens zonder pannen, vaarwel overvolle dormrooms waarin ik ’s ochtends vroeg mijn backpack in het donker moest inpakken om de anderen niet wakker te maken. Maar ook: dag dagelijks nieuwe mensen ontmoeten van over de hele wereld, tot ziens complete zelfstandigheid, vaarwel nieuwe plaatsen ontdekken. Ergens was het verdrietig en ergens was het wel lekker om klaar te zijn met backpacken. Om eerlijk te zijn kon ik toen ik weer in Sydney aankwam eigenlijk maar aan één ding denken: over twee weken ben ik thuis.

Ik heb die twee weken ingevuld met… vrij weinig eigenlijk. Bondi doorlopen, lezen en schrijven in het tweedehandse boekenwinkel Gertrude & Alice, met Linda en de kinderen naar een café, op het strand liggen, een ochtendcruise maken met mijn oom door de Sydney Harbour. Af en toe drong het tot me door dat ik nog zoveel zou kunnen doen tijdens mijn laatste twee weken. Nog alles eruit halen wat erin zat, elke dag volplannen en nog van alles zien en doen. Maar dat wilde ik niet. In mijn zes maanden had ik al zoveel gezien en gedaan dat ik die laatste twee weken het gevoel had dat ik niks meer in me op kon nemen. Ik wilde gewoon al beginnen met nagenieten en dat is wat ik heb gedaan.

Na afscheid te hebben genomen van mijn Australische familie stond ik weer op het vliegveld. Ik begon nog niet sentimenteel te doen over het inchecken, naar de gate lopen en de vliegtuig boarden, niet omdat ik nu cool ben, maar omdat het officieel mijn één na laatste vlucht was. Op Heathrow daarentegen deed ik lekker overdreven sentimenteel over mijn laatste vlucht.
          De terugweg was verschrikkelijk. In totaal (van het moment dat ik incheckte in Sydney tot het moment dat ik door de douane liep in Amsterdam) ben ik 30 uur en 50 minuten onderweg geweest. Dat heb ik net even uitgerekend en ik sta zelf eigenlijk een beetje versteld dat ik het heb overleefd.

Op Heathrow aangekomen herkende ik de route van terminal 3 naar 5 goed. Hier liep ik zes maanden geleden, bedacht ik me. Toen ik pas aan het begin stond van alles. Toen ik net afscheid van iedereen had genomen op Schiphol en onderweg was naar Johannesburg. Toen ik stap 1 zette. Jullie begrijpen natuurlijk dat het sentimentele onzin vanaf toen niet meer tegen te houden was.
            ‘Oh, kijk, dat bord hing daar zes maanden geleden ook!’
            ‘De laatste keer dat ik voor mijn wereldreis incheck, wauw… (Hopelijk weegt ze mijn handbagage niet, want die is zo’n tien kilo te zwaar.)’
            ‘Tot ziens backpack, als je het waagt om nu alsnog kwijt te raken tussen Londen en Amsterdam, vergeef ik het je nooit.’
            ‘Dit is de laatste keer tijdens deze reis dat ik mijn laptop uit mijn tas moet halen, mijn kleine mini flesjes in een plastic tasje moet doen, mijn armband af moet halen, alles op de lopende band moeten gooien terwijl mensen achter me zuchten omdat ik te langzaam ben en dan door de poortjes moet lopen en opgelucht ademhalen als ze niet afgaan. Mooi, want dat was ik behoorlijk zat.’
            ‘Ik dronk hier zes maanden geleden ook iets bij Starbucks, wauw…’
            ‘De laatste keer dat ik wacht totdat we eindelijk het vliegtuig in mogen en dan eenmaal binnen eindeloos moet wachten totdat mensen uit de gangpad stappen en dan mensen zelf laat wachten terwijl ik in de gangpad sta en mij handbagage wegberg.’
            ‘De laatste keer dat ik naar een achterlijke veiligheidsvideo moet luisteren, die ik ondertussen uit mijn hoofd ken.’
            ‘De laatste keer dat ik tijdens mijn wereldreis opstijg.’
            ‘De laatste keer dat ik tijdens mijn wereldreis land.’
            ‘De laatste keer dat ik tijdens mijn wereldreis door de douane moet.’
            ‘De laatste keer dat ik tijdens mijn wereldreis bij een bagageband op mijn backpack moet wachten.’
            ‘De laatste keer dat ik tijdens mijn wereldreis bij een bagageband opgelucht ademhaal dat mijn backpack weer de reis heeft overleefd.’ 

En toen mocht ik de poortjes doorlopen en degenen die ik al zoveel maanden had gemist om de hals vliegen. Mijn wereldreis was afgelopen. Ik ben weer thuis.