Better late then never

Vooruit, ik begrijp dat het onvergeeflijk is dat ik zo lang heb gedaan over mijn volgende blog schrijven. Tweeëntwintig dagen om precies te zijn; best wel schandalig. Maar ik heb er meerdere goede redenen voor! De zon schijnt hier heel erg vaak, Sonya en ik hadden het in Kaapstad druk met winkelen, mijn neefjes en nichtje hadden heel veel energie, zwembaden en het strand zijn geen plek voor een laptop, Hannah heeft net haar learnersrijbewijs en is geobsedeerd met overal en nergens naartoe rijden, ik moet allerlei oude Durbanse vrienden – die ik me niet herinner… – leren kennen, seizoen 5 van Grey’s Anatomy is hier net begonnen én ze hebben het Grey’s Anatomy bordspel in huis. Dus het is heel begrijpelijk dat ik nu pas schrijf!

 

In Kaapstad heb ik het nog erg naar mijn zin gehad. Mijn alone time opgeven ging prima en het was leuk om samen met mijn vader, Sonya en Justin allerlei vrienden en familie op te zoeken. We zijn vaak erg lekker uit eten geweest en samen met mijn vader en Justin hebben we op een avond in de uitgaansstraat gezocht naar een cocktailbar. Zonder succes trouwens: we zijn uiteindelijk in een Ierse pub beland waar een Jazz-avond werd gehouden. Ook heb ik in Kaapstad een kortstondig maar erg gezellige hereniging gehad met onze eigen Lucas Brouwers! Het was een beetje vreemd om hem in Kaapstad te zien – heel erg leuk, maar toch een beetje vreemd. Zuid-Afrika is voor mij een heel ander wereld dan Nederland en het was vaag om iemand uit mijn Nederlandse leven opeens in mijn Zuid-Afrikaanse leven te hebben. Maar het was zo leuk om hem weer te spreken! We hebben geluncht in New Port en gepraat over hoe goed Zuid-Afrika ons beviel. Erg goed!

 Diezelfde dag zou ik – mamma schrik niet! – uit een vliegtuig horen te springen. Helaas werden Justin en ik een uur van te voren teleurgesteld: het skydiven werd afgezegd in verband met slecht weer – verdomme. Maar ik geef niet op! We zullen zien wat North Carolina te bieden heeft…

 

Na nogmaals afscheid te hebben genomen van Sonya en mijn vader – gelukkig een veel minder dramatische dan die op Schiphol – verhuisde ik mijn backpack & co naar mijn nicht Nicole’s huis. Mijn neefjes en nichtje waren door het dolle heen dat ik bij hen bleef logeren. De dagen daarna waren gevuld met ijsjes eten op het strand, van glijbanen afglijden in het park, tekeningen van vrolijke huizen maken, leren Wii te spelen, luisteren naar een zingende paarse Dinosaurus genaamd Barney en heel veel dubbel liggen. Het enige wat minder leuk was, was het slaapgebrek… Dus in Durban heb ik wel eerst even wat slaap ingehaald.

 

Ik ben inderdaad weer terug in Durban en het lijkt alsof ik het hier alleen maar meer naar mijn zin krijg. De eerste dagen was het wat bewolkt, dus Hannah en ik konden zonder schuldgevoelens films huren en popcorn eten. Ik genoot zeker van het luie niksen binnenshuis, maar toen de zon eergisteren weer begon te schijnen raceten we meteen naar het strand. Ik voel nu al dat ik de golven ga missen als ik éénmaal in de VS ben.

 

Gisteren besloten Hannah en ik om weer uit te gaan. We spraken af met een vrienden van haar, Siphindile, en aangezien er bij Joe Cool’s een beach party was, wisten we precies waar we heen gingen. We hadden de dresscode een beetje genegeerd, maar binnen kreeg ik van een aardige barman een kleurrijke Hawaï bloemenketting en vond ik voor Hannah een roodgloeiend armbandding. Overal zaten gevulde kinderbadjes (oh jee) en hingen bloemenslingers. En aangezien het aan het strand ligt, was de Beach sfeer compleet.

            Nou spreken we in Nederland over diehard uitgaan, maar vertrouw me, hier zijn ze past echt diehard. In plaats van rond elf uur van huis te vertrekken – zoals mijn vriendinnen en ik in Utrecht doen – vertrekken ze hier al rond negen uur. (De motivatie hiervoor is waarschijnlijk het two for one special dat van 9 tot 11 geldt.) Maar ondanks dat ze al om negen uur beginnen met dansen, lukt het ze toch om tot vier (en soms zelfs vijf!!) uur door te gaan… That’s what I call diehard.

Helaas werden Sippie en haar andere vriendinnen onderweg naar Joe’s afgeleid en stonden Hannah en ik alleen voor. Maar niet voor lang, we hebben ons heel erg prima vermaakt met twee leuke Zuid-Afrikaanse jongens. Het was een heerlijke avond, met fantastische muziek en heel veel gedans. En gisternacht en vandaag alleen maar nagenieten.

 

Over precies een week vertrek ik naar het koude New York City. Een compleet ander deel van mijn reis gaat beginnen en ik vind het best heel erg jammer om Zuid-Afrika en vooral Durban nu al achter me te laten. Maar ik weet dat ik het in de VS ook heel erg naar mijn zin ga krijgen. New York herontdekken, tijd doorbrengen met mijn broers en Brie, MAITE VAN RINSUM WEER ZIEN!! Maar eerst nog een week van Durban en Hannah genieten. Morgen ga ik Go Kart Racing… hmm? Waarom niet?

Rust, stilte en karaoke

Na twee hectische dagen te hebben doorgebracht met mijn vader, zusje en Justin in Kaapstad – van hot naar her rennen om alle familie en vrienden te zien – was ik opeens, helemaal, alleen! Voor meer dan een week was het appartement van mij, alléén van mij. Voor meer dan een week zou ik zelf précies mogen beslissen wat ik wilde doen en wanneer en voor hoe lang. En dit gaat vreselijk egoïstisch klinken: maar een hele week lang zou ik ook lekker met niemand rekening hoeven te houden. Ik heb ontzettend genoten van de mensen waarmee ik de afgelopen weken mijn tijd heb doorgebracht, maar ik zou liegen als ik zei dat ik niet uitkeek naar even alleen zijn. Mijn reis heeft veel te maken met zelfstandigheid: in mijn eentje steden leren kennen en doen waar ík zin in heb. Nu had ik daar écht te tijd, rust en stilte voor.

 

Ondertussen is er nu precies een week voorbij en ik heb er ontzettend van genoten. Elke ochtend ben ik – hmm? – belachelijk vroeg wakker geworden, maar voel ik me wel telkens uitgeslapen. Even ontbijten, een beetje schrijven, mijn boek en iPod meenemen voor een wandeling langs de kust, een poos lezen op het bankje dat vorig jaar tot die van Mait en mij is gedoopt, teruglopen, lunchen en vervolgens de rest van de middag – met uitzicht op zee… – schrijven. Het meest bijzondere wat deze week mij heeft gegeven, is tijd om te schrijven. Ik kon niet worden afgeleid door mijn vaders vele (en vele) plannen, door Sonya’s overtuigende laten-we-gaan-winkelen-want…-betogen, door allerlei oude kennissen die we simpelweg nog moeten bezoeken voor we vertrekken, omdat de wereld anders zal vergaan. Geen afleiding en alle rust, stilte en tijd van de wereld.

            Eergisteren rekende ik uit dat ik in de zomer van 2006 ben begonnen aan mijn roman Vandaag gaat de zon niet onder. Dat betekent dat ik er dus al meer dan twee jaar aan schrijf. Natuurlijk ben ik vaak onderbroken door tijdgebrek, heb ik meer aandacht aan mijn reeks korte verhalen besteedt en heb ik een poos gedacht dat ik het nooit zou uitschrijven. Maar dat had ik gelukkig mis, want eergisteren heb ik het eindelijk uitgeschreven! 153 bladzijdes en ik ben zo blij met ze. Ik vind het fantastisch om mijn ideeën over een verhaal langzaam tot leven te zien komen en er is niets leuker dan het slot schrijven dat je al vanaf bladzijde één in gedachten had. Het heeft ook iets sombers, afscheid nemen van iets waar je zo vertrouwd mee bent geworden, maar ik weet dat het niet lang zal duren totdat ik aan iets nieuws begin.

 

Natuurlijk heb ik niet al mijn tijd doorgebracht met schrijven. Ik heb bij mijn oom en tante van een fantastisch sjabbatdiner genoten. Ik heb in het winkelcentrum teveel geld uitgegeven… woops. Ik heb Green Point verkend en heb bij meerdere kleine cafés een cappuccino gedronken en een muffin gegeten terwijl ik een boek las. Kortom: genieten.

 

Alleen zijn kan heerlijk zijn, maar niet met oudejaarsavond. Gelukkig ben ik uitgenodigd door goede vrienden van de familie: the Jansens. Ze hebben een dochter, Sarah-Jane die een jaar jonger dan mij is en ik heb het altijd al erg goed met haar kunnen vinden.

            De avond begon met uit eten gaan in een best chic hotel, samen met the Jansens en een aantal andere van hun familieleden. Aan de ‘jongere’ kant van de tafel zat ik met Sarah-Jane, haar twee nichten en haar twee neven. Ze bleken allemaal heel erg grappig te zijn en ik heb de hele avondmaal gelachen. Rond 23:25 was het hoog tijd om te vertrekken, want we moesten nog een eindje rijden om bij het nieuwjaarsfeest van hun oudere nicht te komen. We namen afscheid van de ouders en reden, misschien iets sneller dan toegestaan, naar haar huis. Daar werd ik voorgesteld aan nog veel meer neven en nichten en een paar ooms en tantes. We waren nog net op tijd om 2008 in 2009 te zien veranderen. En om mee te doen met het karaoke… Op de muur was een groot beeld met clips en songteksten geprojecteerd en omstebeurt zong iedereen iets. Sarah-Jane en ik stortten ons er natuurlijk helemaal in en zongen twee liedjes van Grease en Superstar, van Jamelia. Daarna werd er nog gedanst en veel gepraat en gelachen. Het was een hele gezellige avond en een vrolijke begin van 2009.

 

Ik heb nog twee dagen totdat mijn lieve gezinnetje terugkeert van hun reis en ik het appartement opnieuw moet leren delen. En hoewel ik ontzettend genoten heb van al mijn alone time, rust en stilte, kijk ik ondertussen ook weer uit naar hun vele plannen en overhaaltechnieken.

Paardrijden door Bonamanzi

Durban is geweldig. Sinds het moment dat ik hier aankwam, voelde ik me thuis en heb genoten van alles wat ik hier heb gedaan. Wat ik welke dag heb gedaan, zou ik echt niet meer weten, maar dat is ook niet belangrijk. ‘s Ochtend staan we op en beslissen dan waar we die dag heengaan. Een paar dagen geleden besloten we dat het duidelijk een stranddag was. Samen met Hannah, haar zusje Tania en Irene, een andere jeugdvriendin van me, werden we door Brigitte, haar moeder, afgezet bij het strand. Jongeren zijn hier heel erg afhankelijk van hun ouders als het op transport aankomt. Je kunt niet zomaar overal naartoe fietsen, niemand weet hoe laat de bussen rijden en dingen zijn te ver weg om naartoe te lopen. Als je nog geen rijbewijs hebt, moet je hopen dat je ouders of vrienden zin hebben om je een lift te geven.

 

 Na even in de zon te hebben gelegen en in de golven heen en weer te hebben gerend, liepen we naar het volgende strand. Op het strand staat the Beach Café waar je onder een parasol de lekkerste cocktails kan bestellen. Goed idee… Na zelf een mojito te hebben gedronken en lachend te hebben toegekeken hoe Tania een knalblauwe Californian Ice Tea (lees: 20 shotjes tequila en een beetje blauwe ijsthee) probeerde weg te werken, besloten we dat we KFC moesten hebben. Dus we namen een shuttlebus (anders dan de gewone bus: schoon en met bewaking aan boord) naar uShaka. Voordat je het park ingaat zijn er namelijk heel veel winkeltjes, restaurants en fastfoodketens. Na misselijk te zijn geworden van teveel KFC konden we weer tevreden naar huis.

 

 Een dag later wilden we ’s avonds iets gaan drinken. Hannah besloot dat we een thema nodig hadden en aangezien er in de oude verkleedkist een prachtige roze tutu haar naam schreeuwde werd de thema roze. Ik droeg een zwarte jurk met roze strikdas en roze zijden ochtendjas. Vraag me niet waarom… Hannah droeg de roze tutu met roze leggings en Irene met een roze shirt. Foto’s volgen. Het werd een gezellige avond dat begon in een gay bar en eindigde met het besef dat het een normale doordeweekse dag was en haast niemand uit was. Gelukkig complimenteerden een paar mensen ons op onze interessante kledingkeuze. Vraag me niet waarom. We kochten I heart Durban hoeden en gingen naar huis om te slapen.

 

Donderdagnacht gingen we echt uit. Aan het strand is er een club genaamd Joe Cool’s. Heel vergelijkbaar met de uitgaansplekken in Utrecht, maar dan – jawel – aan het strand. Leuke muziek, lekker dansen, buiten uitwaaien en een vriend van Hannah ontmoeten die drankjes voor ons kocht. Leuk, maar ik was blij dat we niet al te laat naar huis gingen, want de volgende ochtend moesten we al om kwart voor zes op. Gelukkig konden we drie uur in de auto slapen voordat we in Hluhluwe aankwamen. Hluhluwe is een natuurreservaat waar je zelf met de auto doorheen kan rijden. We zagen heel erg veel Kudu, Nyala, Impala: verschillende antiloopsoorten. Ook zagen we neushoorns, warthogs, wildebeests, zebra’s, buffels en als hoogtepunt: giraffen. Heel erg mooi!

 

Daarna reden we door naar Bonamanzi, waar we de nacht zouden doorbrengen in een boomhut. Tenminste, dat is wat mij verteld was. Het bleek een mooie huisje met rieten dak omringd door bomen te zijn. In Bonamanzi zijn er geen leeuwen of dergelijk en dus ook geen hekken om de dieren bij je huis vandaan te houden. ’s Ochtends staan er Kudu en Nyala bij de voordeur.

 

Rond 11 uur moesten we bij de receptie zijn, want onze drie uur durende paardrijdtocht begon daar. Drie uur! Drie uur rijden met 35 graden! Maar ik had er zin in en was erg benieuwd of ik überhaupt nog op een paard kon blijven zitten. Ik kreeg Buhu toegewezen, een mooie witte paard waarvan onze gids mij beloofde dat hij betrouwbaar was.

            Het was een prachtige tocht, al was de hitte wel iets teveel. We zagen weer heel veel verschillende antilope, maar tijdens het lopen was het hoogtepunt toch zeker een groep olifanten. Vier volwassenen en een baby. Zo indrukwekkend! Het rijden ging goed. Mijn paard was wat langzaam, waarschijnlijk voelde hij maar al te goed aan dat ik geen idee had waar ik me bezig was en besloot rustig aan te doen. Na een poos kreeg ik het weer door en lukte het zonder moeite om hem in draf te krijgen en te galopperen. Wat een heerlijk gevoel. Maar uitputtend… Vooral met die zon… Drie uur later gooiden we onze paardrijkleding op de grond en doken meteen in de zwembad. Afkoelen.

 

Morgen vertrek ik alweer naar Kaapstad, maar ik ben nog lang niet klaar met Durban. Ik heb besloten om mijn reis een beetje aan te passen en midden Januari terug te keren naar mijn geboortestad. Dus ik hoef morgen nog niet echt afscheid te nemen.

 

Memory Lane

Op 10 december zou ik van Johannesburg naar Durban vliegen en dan naar Uvongo worden gereden. Mijn eerste bezoek aan Uvongo was toen ik nog niet eens geboren was en totdat we naar Nederland verhuisden brachten we er veel zonnige dagen door. Ik was benieuwd of ik van alles zou herkennen en keek er ook naar uit om mijn oom en tante weer te zien.

Mijn geplande vlucht werd een paar weken geleden geannuleerd en ik was op die van een uur later gezet, prima, mee te leven. Degenen van jullie die mij een beetje kennen weten dat ik graag dingen geregeld heb. Ik zou door Sven’s chauffeur naar het vliegveld worden gebracht en Kulula (vliegtuigmaatschappij) raadde mij aan om er 90 minuten van te voren te zijn. Dus daar maakte ik 105 minuten van… just to be sure. Het Zuid-Afrikaanse way of life had helaas geen zin om zich aan mijn planning te houden. Mijn chauffeur kwam een uur te laat en na gestresst mijn backpack in de bakkie (open laadbak van een soort auto hier) te hebben gegooid, raceten we naar het vliegveld. Uiteindelijk bleek dat ik nog net op tijd was om in te checken, want de deadline was officieel 30 minuten. Alleen was mijn vlucht driedubbel overboekt en was er geen plek meer voor mij… Ik werd op de volgende vlucht gezet en kreeg van Kulula vluchtbonnen t.w.v. 500 rand – 40 euro. Dat houdt in dat ik waarschijnlijk na 10 januari nog ergens naartoe ga reizen binnen Zuid-Afrika.

 

Eindelijk in Durban aangekomen werd ik door mijn oom en tante begroet. We begonnen meteen aan de 1,5 uur naar Uvongo, maar kwamen onderweg in een tropische regenstorm te zitten. We konden de weg niet meer zien, zo erg was het. En toen we bij het huis aankwamen bleek er geen elektriciteit te zijn en ook geen water. Niet echt een warme welkom dus, maar het werd beter. ’s Ochtends was er alweer elektriciteit en ’s avonds water.

            De volgende dagen werd ik overal naartoe gereden, want ze wilden mij alles laten zien. De stranden waar ik als kind had gespeeld, de mooie omgeving, de plek waar mijn oom en tante een nieuw huis aan het bouwen zijn, de winkeltjes. Alles… Ik ging overal mee naartoe en ik vond het leuk, maar het enige waar ik echt zin in had was schrijven. In Johannesburg begon het al een beetje, maar in Uvongo kon ik niet meer ophouden. Na maanden alleen maar hier en daar een stukje te hebben geschreven, lukte het opeens weer. De ene bladzijde na de andere… Niets maakt me gelukkiger.

 

En op de 13^e vertrok ik alweer naar Durban. Met mijn oom en tante ging ik eerst naar uShaka Seaworld, waar we drie miljoen prachtige vissen bekeken en extra aandacht voor de dolfijnen hadden. En daarna door naar Manor Drive 68 in Manor Gardens! Hannah en haar ouders stonden buiten al te wachten en ik voelde meteen dat er niets was veranderd. Na 10 jaren voel ik mij hier nog altijd helemaal thuis en dat is een heerlijk gevoel op zo een reis. Ik weet waar alles staat, hoe alles werkt en dat ik vooral zelf moet doen en laten waar ik zin in heb. Met Hannah voelt het ook alsof er niets is veranderd. Er is veel gebeurd sinds ik ben verhuisd, maar de vriendschap is er nog altijd. Hannah is de enige vriendin die ik al 18 jaar ken en dat is bijzonder. Misschien is het daarom dat als wij na jaren elkaar niet te hebben gezien meteen verder kunnen van waar we waren gebleven.

 

De eerste avond brachten we door met naar oude home video’s kijken. Eerste, tweede, derde en vierde verjaardagen: het gooien van cadeaus, het niet uitblazen van kaarsen, het stoppen van voeten in taart. Bezoeken aan the Animal Farm: gebeten worden door eenden, eten naar geiten gooien, koeien hartaanvallen bezorgen door keihard te gillen. Dagen op het strand: zandkastelen bouwen, spelen in de golven, heel veel zonnebrand. Ik herinnerde veel dingen niet, maar sommigen ook wel. A walk down Memory Lane.

            De volgende dag ging de wandeling verder. Na het strand reden Hannah en Brigitte, haar moeder, mij naar mijn oude huis. Het blijkt te koop te staan, dus als we geluk hebben kunnen we er binnenkort even in. Er is veel veranderd: de buitenkant is geel geverfd, er staat een nieuwe hek en mijn fantastische klimboom is omgehakt. Maar ik herken het nog!

 

De oude Durban is er dus nog steeds en Hannah heeft beloofd mij een nieuwe Durban te laten zien. Blijkbaar kun je hier ook die-hard uitgaan en ik ben benieuwd! Zou het een beetje hetzelfde zijn als in Nederland? Ook gaat haar vriend Jake mij een beetje leren surfen, altijd leuk, en ben ik gisteren begonnen met leren koken: chicken curry. Dad: I will make it for you in Cape Town. Mam: voor jou maak ik het in New York. Tegen de tijd dat ik weer in Nederland kom, heb ik het vast onder de knie..

 

Ik heb het hier echt, echt, echt, naar mijn zin!

 

P.S. Foto’s can be found on: http://picasaweb.google.nl/sarafina.suransky

Soweto – June 16, 1976

 

Gisterochtend moest ik helaas alweer mijn wekker zetten. So much for zes maanden uitslapen… Om 08.15 zou ik namelijk worden opgehaald voor een uitgebreide toer van Soweto en een bezoek aan de Apartheidmuseum.

 

Om even heel eerlijk te zijn: ik heb een ontzettend grote hekel aan georganiseerde uitstapjes. Ik word al geïrriteerd als ik een groep toeristen zie die met hun camera’s gereed hun verveelde gids volgen. Ik houd er ook helemaal niet van om verteld te worden hoe lang ik ergens iets moet bekijken of om precies uitgelegd te krijgen hoe en wat en wie en waar iets is. Veel liever ontdek ik steden in mijn eentje en loop ik op mijn eigen tempo musea door. Dus je kunt je voorstellen dat ik een beetje twijfelde over mijn toer.

 

Het begon met de opluchting dat ik niet urenlang met een groep toeristen in een achterlijke touringbus zou hoeven te zitten. Het bleek, door gebrek aan andere aanmeldingen, een privé-toer te zijn. Mijn gids was een ontzettend aardige man genaamd Patrick. Patrick woont zelf ook in Soweto en weet er dus werkelijk alles van.

            Toen er aan het einde van de 19^e eeuw een plaag uitbrak in Johannesburg kregen de zwarten hiervan de schuld. De ziekte werd als excuus gebruikt om alle donkergekleurde mensen de stad uit te verbannen, waardoor deze mensen een bestaan erbuiten moesten opbouwen: in Soweto. Sindsdien is het dorp ontzettend gegroeid. Er zijn erg welvarende delen, waarin (invloed)rijke personen als aartsbisschop Desmond Tutu en Winnie Madikizela-Mandela, de ex-vrouw van Nelson Mandela, in prachtige huizen wonen. Mandela heeft er zelf ook een hele poos gewoond, maar heeft nu een huis in Houten – een wijk in Johannesburg die ik ook heb bezocht. Er is ook een deel dat vroeger erg arm was en nu omhoog krabbelt. Mensen die van de overheid jaren terug tweekamerwoningen kregen, spottend matchboxes genoemd, hebben nu genoeg geld om bij te bouwen. Maar helaas is het merendeel van Soweto nog erg arm. De overheid is gelukkig wel erg goed bezig met verbeteringen aanbrengen. De zestien townships bestaan voor de helft uit krotten, maar voor de helft ook uit stevige huizen met stenen muren. Het zal nog even duren, maar de vooruitgang is zeker al te zien.

 

Vandaag leerde ik dat Soweto een rol heeft gespeeld in het bestrijden van apartheid. In de jaren zeventig werd de belasting van de zwarte inwoners vooral besteed aan educatie op het platteland. De scholen van de jongeren in Soweto werden dus indirect door de blanken gefinancierd en er werd geëist dat 50% van de lessen in de blanke mans taal zouden worden gegeven: Afrikaans. De jongeren spraken de taal nog niet en werden nu opeens geacht hun lessen erin te volgen. In plaats van in hun eigen taal! Dit zagen veel donkere leerlingen als nog een manier van onderdrukking en op 16 Juni 1976 kwamen ze ertegen in opstand. Op die dag kwamen leerlingen van allerlei scholen in Soweto bij elkaar om te protesteren. Velen deden het omdat ze echt geloofden in hun zaak, maar jongere leerlingen liepen vooral mee omdat ze het spannend vonden. Zo ook de 13-jarige Hector Pietersen.

            Ergens tijdens het protest ging het heel erg mis. De politie gebood hen te stoppen, maar de leerlingen weigerden. Als reactie sproeide de politie traangas in de gezichten van de jongeren en het geweld begon uit de hand gelopen. De politie opende vuur op de protesterende leerlingen en velen kwamen hierbij om het leven. Zo ook Hector Pietersen. Er is een hartbrekende foto waarin een oudere jongen genaamd Mbuyisa Hector’s lichaam draagt. Hector’s zus rent naast hen en ze gilt. Hector Pietersen staat sinds zijn dood symbool voor de tragedie van 16 Juni 1976 en voor alle onschuldige kinderen die die dag en de dagen erna zijn omgebracht door het geweld.

  

 

Het was een erg heftige toer, zeker om alleen te maken: in de Hector Pietersen Museum en de Apartheid Museum stond ik er alleen voor. Hoewel ik het zeker fijn vond om zelf op mijn eigen tempo alle indrukwekkende foto’s en teksten te kunnen bekijken, zonder een verveelde gids en irritante toeristen om me heen, was het toch best veel om in mijn eentje te… te vewerken is denk ik het juiste woord. Om opnieuw te realiseren hoeveel verschrikkelijks er in dit land is gebeurd en om te begrijpen hoeveel levens het heeft aangetast.

 

Uiteindelijk ben ik toch erg blij dat ik voor deze toer ben opgegeven. Ik heb veel delen van Johannesburg en met name Soweto gezien waar ik zelf nooit had kunnen, laat staan mogen, komen en ik heb ook veel verhalen gehoord die ik anders niet te weten zou zijn gekomen. Ik heb vandaag veel geleerd over de strijd tegen apartheid en over Soweto en ik heb daardoor het gevoel dat ik nu al meer te weten ben gekomen over Zuid-Afrika.

Welcome Home?

Mijn neef stond me breed glimlachend op te wachten op O.R. Tambo Airport in Johannesburg. Het moet er ook wel enigszins grappig uit hebben gezien: haren in de war, een veel te warme trainingsbroek aan, twee zware tassen klunzig vasthoudend en op mijn rug een backpack die boven me uittorende.

 

Het eerste wat hij zei was: Welcome home. Dat leverde bij mij een heel dubbel gevoel op. Home? Nee, vertrouw me, thuis ben ik nu niet. Mijn thuis heb ik net met moeite achter me gelaten. Maar aan de andere kant heeft hij zeker gelijk. Zuid-Afrika zal altijd mijn eerste thuis blijven en mijn familie hier zal er altijd voor zorgen dat er huizen voor mij zijn om in te blijven. Ik kijk er erg naar uit om Zuid-Afrika weer beter te leren kennen. Vooral om mijn geboorteplaats Durban te herontdekken en zien hoe het is veranderd. Door een beetje een wijziging in de plannen ben ik nu tot 10 december in Johannesburg, daarna vlieg ik door naar Durban, waar ik op het vliegveld door mijn oom en tante wordt opgehaald en naar hun huis in Uvongo wordt gebracht. Daar blijf ik tot 13 december en daarna rijden zij mij weer naar Durban, naar Hannah.

 

Vandaag kreeg ik gelukkig de kans om bij te komen. Met mijn neef Sven en zijn vrouw Victoria ontbeet ik op hun veranda met het meest prachtige uitzicht op Johannesburg. Het is echt ongelooflijk, heel wat anders dan de Nederlandse uitzichten. Daarna hebben Victoria en ik met een stapel tijdschriften naast het zwembad gelegen terwijl Sven ernaast zat en weigerde nog meer tijdschriften voor Victoria te gaan kopen. Het was heerlijk. Helaas was ik toch best uitgeput, ondanks dat ik een beetje had geslapen in de vliegtuig, en besloot ik om te proberen even te slapen. Toen ik twee uur later wakker werd voelde ik me al een stuk beter en was ik net op tijd om met z’n allen uit lunchen te gaan.

 

Naar zonnebrand ruikend en in shorts en het prachtige groene shirt die ik van Kens heb gekregen, reden we naar een wijk dichtbij Sven en Victoria’s huis waar allerlei bistro’s en leuke winkeltjes zijn. We kregen net de laatste tafel in een erg hip Jo’burgse bistro, die blijkbaar altijd vol zit en genoten van een lekkere lunch en een onvoorstelbaar goede Merengue cake. Helaas was de cheesecake op, want die is volgens Sven en Victoria zou goed dat ik Johannesburg niet kan verlaten voordat ik het heb geprobeerd. Morgen?

 

Het was de hele dag al een beetje benauwd, maar nu werden de wolken toch behoorlijk donker en opeens begon het te stortregenen. Eerlijk gezegd vond ik dat wel even lekker, want alles koelde af en dat was zeker nodig. Het regen gaf ons ook een excuus om eenmaal thuis lekker op de bank te gaan zitten en samen een film te kijken. Dat was precies waar ik zin in had! Vandaag heb ik de ideale methode ervaren om bij te komen van een emotioneel afscheid en een stressvolle reis. Ontbijten met uitzicht, al lezend zonnen, heerlijk uitgebreid lunchen en als je geluk hebt: binnen van een regenachtige zondag genieten terwijl je een film kijkt. Volgens mij voel ik me al een stuk beter.

Stap 1

Het was onvermijdelijk: een huilafscheid op Schiphol. Hoewel ik een heel klein beetje hoop had dat het toch zou lukken om mijn afscheid zonder tranen te laten verlopen, zat dat er gewoon niet in. Ik zette mijn tas even neer, draaide me om en zag mijn vriendinnen staan. Allemaal met een blik in hun ogen van: ze gaat weg, ze gaat echt weg. En toen dacht ik: wow. Ik ga weg. Ik ga echt weg. Toen ik daarna naar mijn moeder, vader en zusje keek en van al die mensen van wie ik houd één voor één afscheid moest nemen, kon ik het niet meer inhouden. Ik ging echt weg.

 

Eenmaal door de douane heen zwaaide ik nog één keer, nam diep adem en begon te lopen. Eerst wat cadeau’s kopen voor mijn familieleden en vrienden in Johannesburg en Durban en daarna door naar gate D2. Ik had nog een vol uur voordat mijn vliegtuig begon met boarden: geen haast. Helaas bleek gate D2 aan een kant van Schiphol te zitten waarvan ik niet eens wist dat het bestond. Ver, ver weg, in elk geval. Onderweg moest ik door een securitycheck– laptop uit de tas, laptop in de tas, metaaldetector, paspoort laten zien – en daarna in de rij voor nog een douanecontrole. Toen begon het gestress pas echt. Mijn vliegtuig was al aan het boarden en de rij waarin ik stond ging een hoek om. Het kon toch niet serieus zo zijn dat ik mijn allereerste vlucht van deze Wereldreis zou missen! Dat meen je toch niet! Als het volwassen, zelfstandige vrouw die ik ben, belde ik meteen mijn moeder en die wist precies wat te zeggen. Er kwam beweging in de rij en toen ik eenmaal de douane door was rende ik naar de gate. Vijf minuten later en hij zou gesloten zijn geweest. Een goed begin is het halve werk.

 

Onderweg naar Heathrow ging het stressen verder. Ik zou zo snel als ik kon mijn backpack moeten zien terug te krijgen, met een metro van Terminal 5 naar Terminal 3 reizen, inchecken en de gate zoeken. Ik las dertig keer de aanwijzingen van Heathrow Airport door en probeerde kalm te blijven. Natuurlijk verliep alles vlekkeloos. Mijn backpack arriveerde als een van de eerste bagagestukken van mijn reis, ik vond meteen de metrostation, stapte in de juiste metro en kwam zonder problemen aan bij Terminal 3, waar ik incheckte bij Virgin Airlines en op zoek ging naar de gate. Ik had zelfs zoveel tijd over dat ik bij Starbucks een Caramel Frappucino kocht en een broodje at. Ideaal niet waar?

 

De vlucht was prima. Ik heb het zilveren boek waarvan mijn vriendinnen allemaal enkele bladzijdes hebben gevuld met tranen in mijn ogen gelezen, evenals de lieve brieven van mijn tante Sisa en zusje Sonya en ik heb geschreven in het prachtige dagboek die mijn moeder me heeft gegeven. Daarna heb ik me proberen te ontspannen en erbij stil te staan dat ik onderweg was. Dat ik de eerste stap van mijn wereldreis had gezet.